Search
  • jakobienhuisman

Blijven praten

Ik zal het maar eerlijk zeggen: we zitten een beetje op ons tandvlees bij Tegenwind. Regisseur en goede vriend Mark ploetert gestaag verder in zijn montagekamer waar hij op allerlei onverwachte technische problemen stuit, Alain worstelt met transcripties en ondertitels en ik schrijf ondertussen teksten, hou de sociale media in de gaten, beantwoord de honderden berichten (99.9% daarvan is laaiend enthousiast, en dát doet deugd!) en ben ook begonnen aan de voorbereidingen voor Tegenwind 2. Dat lijkt wat voorbarig, met drie afleveringen ‘on air’, maar de tijdgeest en vele duizenden mensen vragen om een vervolg van deze belangrijke documentairereeks.


Maar deze week was dus zwaar. We zijn telkens blij wanneer een aflevering ge-edit en gemixt online staat, maar achterover leunen is er niet bij. De druk van bovenaf weegt ook zwaar. We krijgen steeds meer berichten binnen die niet bepaald hoopvol stemmen. Ouders die ons schrijven dat ze niet meer naar het afstudeerfeest van hun kind mogen omdat ze geen qr-code hebben. Verpleegkundigen die stilzwijgend en met een bang hart afwachten of ze morgen nog aan het werk mogen. Mensen die hun vriendenkring zien slinken omdat zij als enige niet kiezen voor de spuit en zich stilaan helemaal buitengesloten beginnen te voelen. Er is in de maatschappij bijna geen discussie meer, het pensée unique nadert haar orgelpunt. Dat is natuurlijk schijn. Wij merken dat ontelbare mensen met grote vragen worstelen en geen klankbord vinden in de maatschappij, geen weerwoord in de media, geen vertegenwoordiging in de overheid.

De verdeeldheid is een feit. Angst is een machtig wapen dat elke vorm van redelijkheid verdrijft.

Met drie afleveringen van Tegenwind hebben we al een mooi beeld geschetst van wat er werkelijk speelt. Sam Brokken’s verhaal illustreert hoe we verleerd zijn om te luisteren naar ons eigen lichaam en onze eigen ratio. Er is aan Sams betoog niets dat níet onderbouwd of wetenschappelijk afgecheckt is. Daarnaast laat het persoonlijke verhaal van deze gezondheidswetenschapper feilloos en pijnlijk zien waar censuur toe leidt. Tot het ontslag en de defenestratie van een gewaardeerd academicus. Hoe het zo ver is kunnen komen, leren we in de volgende afleveringen, om te beginnen die waarin klinisch psycholoog Mattias Desmet uitlegt wat massavorming met ons doet. Hij biedt een antwoord op de vraag hoe het toch in godsnaam mogelijk is dat we in dit verhaal mee gaan. Dat we alles wat ons wordt voorgehouden slikken als zoete koek.


Theo Schetters geeft ons in aflevering 3 een fikse waarschuwing mee: laten we stoppen met dit massa-experiment en de veilige kant opzoeken. Het is een verzuchting van zovelen, maar de immunoloog biedt wetenschappelijk onderbouwing voor ons gevoel. Dat hij als vaccin-ontwikkelaar niet weggeparkeerd kan worden als anti-vaxxer steekt natuurlijk.




De drie afleveringen zijn inmiddels hun eigen leven gaan leiden op het web. Met bijna 500.000 (and counting!) kijkers mogen we wel stellen dat we viraal zijn gegaan. We hebben een steentje in de poel gegooid en de rimpelingen waaieren ver uit. We hebben geen idee tot hoe ver de rimpelingen zullen reiken, maar de berichten die we krijgen spreken boekdelen: Tegenwind begint een sociaalmaatschappelijke sleutelrol te krijgen. Dat is natuurlijk fantastisch nieuws, hoewel het ook zwaar op onze schouders weegt. Zoals Mark vorige week zei: het is allemaal veel groter geworden dan we hadden verwacht. En we hebben ook nog een privéleven dat aandacht eist.


Elke dag sturen Mark, Alain en ik elkaar berichten van hoop en positiviteit door. Gisteren haalde Mark een herinnering op aan onze wonderlijk mooie week begin juli, toen we hier samen met zes wetenschappers aan tafel zaten. Er is toen veel gepraat, veel gediscussieerd, maar in alle bescheidenheid. Er werd niet soloslim gespeeld en er zijn geen one-man speeches gegeven. Behalve op die ene avond van het afscheid. Theo is toen opgestaan en heeft ons allemaal toegesproken. Hij bedankte iedereen in de eerste plaats voor hun moed om dit te doen, om te wíllen praten, en hij benadrukte dat we dit vooral moeten blijven doen willen we een voorbeeld stellen voor de maatschappij en de wetenschap. Mark vond het één van de mooiste momenten van die week. Ik kan het alleen maar hartgrondig met hem eens zijn.


Jakobien


1,143 views7 comments

Recent Posts

See All