top of page

De voorbereiding van een universitaire karaktermoord

Screenshot onthult hoe karaktermoord op Gentse prof Mattias Desmet werd voorbereid.


Zeven jaren sleet ik mijn broek op de aulabanken van Universiteit Gent, toen nog RUG genaamd. Dat was begin jaren negentig van de vorige eeuw. Kurt Cobain en Rage Against the Machine. De Muur en het Gordijn waren net gevallen, samen met de Stasi, die er decennialang met haar ingenieuze klik-, surveillance- en Berufsverbot-systeem op een ‘softe’ terreurmanier in was geslaagd kritische tegenstemmen monddood te maken, in alle lagen van de samenleving.


Ik leerde in de “Pol & Soc” en daarna in Criminologie behoorlijk kritisch denken, en dat zeg ik zonder enige zweem van ironie. Nooit vergeet ik vrij-denkende proffen als Doom, Prevenier, Van Mensel, Page, De Bens, Gaus, Batens, Saey, Hebberecht en vele anderen. De iconische Kruithof miste ik op een haar na. Deze vrije denkers zochten niet zozeer hun gelijk, dan wel een pittige discussie, en een pionieren in nieuwe inzichten. To boldly go where no academic has gone before.


Tijden veranderen evenwel. Universiteiten zijn momenteel heel wat schatplichtiger aan publicatiedrift, aan de politiek, aan het 'juiste denken', en aan samenwerking met het bedrijfsleven, waaronder Big Pharma, uiteraard.


Professor-psycholoog Mattias Desmet was één van de weinige academici die het aandurfde en aankon om gefundeerde kritiek te geven op verschillende aspecten van het coronabeleid en de communicatie errond, terwijl het net de rectoren van de Gentse, Antwerpse, Leuvense en Brusselse uniefs waren, die het coronabeleid de ganse tijd met hand en tand verdedigden, tot bikkelharde lockdowns, avondklokken, afstandsonderwijs, jarenlange mondmaskerplicht en coronapasjes toe. De maatregelen waren volgens hen 'noodzakelijk'.

En dit lieten ze, geregeld unisono, via alle mogelijke media omstandig weten, samen met wat moraalfilosofen (Devisch, Boudry, Loobuyck) en dokters. De extreme loyauteit van rectoren naar een uiterst streng overheidsbeleid toe, was du-jamais-vu. En die loyauteit werd overduidelijk afgedwongen naar de ‘lagere’ echelons