top of page

Het 'publiek geheim' van de moderne geneeskunde

Schijnwerpers op de medische industrie

Stel dat een gevestigde arts gaat zitten om eerlijk na te denken over zijn lange carrière. In deze carrière zal hij duizenden patiënten advies en medicatie hebben gegeven. Maar toch is het onvermijdelijk dat de arts een aantal fouten heeft gemaakt met aanzienlijke gevolgen.
  • Misschien werd een patiënt gek door overmedicatie met schildklierpillen die de dokter verzuimde terug te schroeven voor het te laat was.

  • Een andere stierf omdat hij een ontwikkelende kanker aanzag voor een goedaardige lipoom (een onderhuidse vetknobbel).

  • Nog een ander stierf na complicaties door onnodige tests die hij had voorgeschreven, puur om de opdringerige patiënt tevreden te houden.

  • Twee waren blijvend arbeidsongeschikt omdat ze pillen hadden gekregen die ze niet echt nodig hadden, maar die ernstige bijwerkingen veroorzaakten.

  • Vier raakten verslaafd aan de opioïde pillen (meestal zeer hevige pijnstillers) die hij voorschreef voor hun milde depressie. Zij verloren uiteindelijk hun baan en hun huwelijk.

  • Tien anderen werden hyperangstig nadat ze "volledig op de hoogte waren gebracht" van alle exotische ziekten die ze zouden kunnen hebben.


De dokter heeft natuurlijk goede intenties, maar de redenen achter deze fouten varieerden door de jaren heen. Soms was de dokter te moe om op te letten. Soms had hij te veel empathie voor een neurotische patiënt en gaf hij toe om het onnodige medicijn, waar ze om vroegen, voor te schrijven. Soms nam hij de 'geïnformeerde toestemming'-eed te serieus. Soms wist hij niet wat te doen omdat hij niet echt op de hoogte was van de laatste wetenschappelijke inzichten op een bepaald gebied en bleek de gemaakte gok verkeerd de verkeerde te zijn. Soms had hij een te grote hekel aan een patiënt om er moeite voor te doen. Kortom: de dokter was een normaal, feilbaar mens.


Wat zouden de families en de advocaten van de patiënten, die door zijn fouten werden getroffen, zo'n eerlijke dokter aandoen als ze zijn bedenkingen zou delen?


Dokter voor de wolven?


Rechtszaken voor medische fouten zouden de arts bankroet maken. Hij zou zijn medische vergunning, sociale positie en waarschijnlijk zijn vrijheid verliezen. Zijn leven zou voorbij zijn, zelfs als zijn aantal fouten per patiënt niet hoger was dan dat van de gemiddelde dokter. Je krijgt geen extra begrip als je al vele levens hebt gered door situaties wel goed in te schatten. Fouten met de dood als gevolg toegeven zou hem hoe dan ook verdoemen.


Daarom moet hij liegen. Hij moet doen alsof hij nooit fouten heeft gemaakt in zijn professionele leven, altijd op de hoogte was van alle nieuwe wetenschap en zijn uiterste best deed in elke behandeling van 10 minuten die hij ooit uitvoerde.


De straf voor het erkennen van menselijke fouten maken het hem bijna onmogelijk om eerlijk te zijn. Wij, als samenleving, dwingen hem deze vorm van oneerlijkheid op.

Onze medische nalatigheids- en aansprakelijkheidswetten veronderstellen een mate van perfectie in de geneeskunde die onrealistisch is, en daarom zijn die wetten zelf leugenachtig.


Wat voor de arts geldt, geldt ook voor het ziekenhuis, het verpleeghuis, de specialist, de verpleegkundige en de vertegenwoordiger van de farmaceutische industrie: toegeven aan de eigen menselijkheid en daarmee aan de vele dodelijke fouten die ze regelmatig maken, is uitgesloten. Dit was al zo lang voordat covid opkwam.


Collectief liegen verstikt de wetenschap


Dit probleem is al tientallen jaren algemeen erkend in de literatuur. Een overzichtsartikel uit 2001 schatte dat 6% van de "sterfgevallen bij patiënten ... waarschijnlijk of zeker te voorkomen waren." Een verslag dat vorig jaar gepubliceerd werd, toepasselijk getiteld "To Err is Human", schatte dat medische fouten de vijfde belangrijkste doodsoorzaak zijn. Toch worden, voor zover wij weten, in geen enkel land 'medische fouten met de dood als gevolg' opgenomen in de sterftestatistieken die worden vrijgegeven door nationale statistische bureaus (bijv. door het Australische ABS). Dat betekent eigenlijk dat het hele systeem waarmee we de doodsoorzaak in de moderne tijd meten, in gevaar is.


Als gevolg van deze grote vette leugen, die eigen is aan onze systemen van medische metingen, is het in principe onmogelijk om het medische systeem aan te passen, teneinde fouten op een kosteneffectieve manier te voorkomen. Als niemand fouten kan toegeven, wordt het onmogelijk om te evalueren hoe een bepaalde verandering (bijvoorbeeld in procedures of protocollen bij artsen) de zaken heeft 'verbeterd'. Er werden immers in de eerste plaats geen fouten gemaakt, dus geen verbetering mogelijk!


Men wordt daardoor gedwongen in het duister te tasten naar mogelijke verbeteringen in plaats van wetenschappelijke studies te kunnen uitvoeren. Gegevens over sterfgevallen die door het systeem worden geproduceerd, moeten worden vervalst, anders dreigt een financiële en sociale dood.


Obstakels op weg naar de oplossing


Overleg in medische kringen over dit probleem heeft verschillende geïmproviseerde processen opgeleverd om de ergste buitensporigheden uit te roeien. Zo werden er in ziekenhuizen sessies gehouden, waar medici in alle eerlijkheid kunnen bespreken wat er is gebeurd voorafgaand aan een overlijden en wat er in de toekomst kan worden verbeterd. Ondanks deze goede intenties op lokaal niveau is er geen voor de hand liggende algemene oplossing, omdat niemand het zich persoonlijk of beroepsmatig kan veroorloven om medische fouten officieel te laten registreren.


De enige echte oplossing is dat de samenleving zich openlijk op haar gemak voelt met het idee dat mensen sterven door fouten, luiheid of misplaatste empathie. Om bedrog op grote schaal te voorkomen, zou de samenleving moeten aanvaarden dat er soms 'grove medische fouten' gemaakt worden, waarvoor niemand de prijs betaalt.

Waarom is die oplossing zo moeilijk?

Waarom aanvaardt geen enkele samenleving "een gemiddelde intelligentie" als geldig excuus, wanneer iemand overlijdt na een slecht medisch oordeel?

Waarom erkennen samenlevingen niet dat "gebrek aan focus" en "irritatie met anderen" normale redenen zijn om af en toe een fout te maken die, in het geval van medische professionals, tot dodelijke slachtoffers kan leiden?

Waarom wordt eerlijkheid zo zwaar gestraft?


Het standaard excuus om de leugen 'geen-medische-fouten' vol te houden, is dat het openlijk bestraffen van fouten een middel is om medici te dwingen op te letten en niet lui of ongericht te zijn. Er zit een productief punt in dat stimulerende effect, maar de harde grens van menselijke feilbaarheid kan niet worden ontkend.


Een minder verteerbare reden voor het volharden van de leugen, is dat de pretentie of de schijn van een perfecte geneeskunde de basis vormt van een goed businessmodel. Dit geldt voor zowel het medische beroep, als voor de advocatuur die geld verdient aan de ongelijkheid tussen de harde dagelijkse realiteit en het beeld zonder medische fouten.


Een andere reden, is dat de burger meer en meer in de ban is van de mythe dat hij voor altijd in goede gezondheid zal leven, zolang hij maar genoeg geld ophoest. We geloven allemaal graag dat we eeuwig zullen leven en dat elk gezondheidsprobleem kan worden opgelost.

We geloven ook graag dat als we lijden onder de fouten van anderen, dat dit niet te wijten is aan pech, maar aan het kwaad en dat dit gestraft moet worden. De verleidelijke eenvoud van het 'goed versus kwaad'-paradigma verdringt elke rol voor menselijke zwakheden. We willen niet horen dat ons gezeur ertoe kan leiden dat dokters ons pillen geven die slecht voor ons zijn. Dus we horen deze dingen nooit, omdat dokters het ons nooit vertellen.


Kortom, we willen dat er tegen ons wordt gelogen. En gemiddeld zijn we niet volwassen genoeg om te horen over de beperkingen van onszelf of van degenen op wie we vertrouwen. Politici, advocaten en gezondheidsdiensten hebben dit in de loop van de tijd beseft en spelen tegenwoordig gewoon in op onze wens om voorgelogen te worden.


In het licht van deze wijdverspreide leugens, zou het geen verrassing moeten zijn dat hordes artsen en gezondheidsmanagers in het covid-tijdperk logen.

Waarom verbijsterd zijn dat ze de negatieve effecten van vaccins verbergen en het nut van lockdowns en maskers overdrijven?

We hebben inderdaad gekregen wat we van hen vroegen, in overvloed zelfs.


Kan het leven te mooi zijn?


Geldt dat nu ook voor andere sectoren en komen de leugens nu vaker voor dan pakweg 100 jaar geleden? In verband met "medische nalatigheid" merkt de wetgeving op dat “claims voor schadevergoeding voor medische nalatigheid" tegen artsen en professionals zeer zeldzaam waren vóór de 20e eeuw. Als gevolg van een sterke stijging van de vorderingen, zijn medische nalatigheidsclaims geëvolueerd tot de wetten die vandaag de dag bestaan. Met andere woorden, de druk om te liegen als gevolg van onze wetten, met name onze nalatigheidswetten, is de afgelopen 100 jaar toegenomen.


Hoe zit het met andere sectoren?

  • Zou een moderne autofabrikant eerlijk kunnen zijn over zijn rol in onvolkomenheden die een dodelijke ongeval kunnen veroorzaken?

  • Kan een professionele boekhouder vandaag toegeven dat hij een fout heeft gemaakt in de jaarrekening van een bedrijf, die vervolgens tot een faillissement heeft geleid?

  • Kan een moderne boer toegeven dat hij per ongeluk te veel insecticide heeft gebruikt waardoor vervolgens consumenten een dodelijke allergische reactie kregen?

  • Kan een visser toegeven dat hij een beschermde soort heeft gevangen?


De antwoorden variëren van 'nee' tot 'zeer af te raden'. Net als bij de geneeskunde kan een gevoelsmatige waarheidsonderdrukking voor een dreiging van rechtszaken zorgen. Onze huidige samenleving is meer en meer gebaseerd op de illusies van perfect professioneel advies, perfecte machines en perfect voedsel. Fouten toegeven is gewoon te duur. 'Caveat emptor' (koper pas op!) is uit onze cultuur verdwenen.


Waarom de verandering?


In de VS en Europa is men geneigd om de advocatuur de schuld te geven, maar dat zou hetzelfde zijn als de kat de schuld geven van het eten van het spek dat buiten de koelkast is blijven liggen. Landen zonder significante aantallen procesadvocaten, zoals Japan en Zuid-Korea, hebben voor zover bekend ook geen categorie 'medische fout' in hun gerapporteerde doodsoorzaken. De reden moet dan algemener zijn en bovendien verbonden aan de menselijke gezondheid in de moderne tijd.


We durven te stellen dat de verandering uiteindelijk het gevolg is van het feit dat de bevolking eraan gewend is geraakt dat zoveel zo goed werkt. Defecte auto's zijn nu zeer zeldzaam. Het meeste voedsel is uiterst betrouwbaar (denken we). Professioneel advies is zo vaak juist. Als we 99 procent van de tijd perfectie ervaren, is het niet meer dan menselijk om onze ogen te sluiten voor de onmogelijkheid om dingen 100 procent goed te krijgen en ons over te geven aan de rustgevende fantasie van perfectie.


Verdienen we geen perfectie? Waarom "iets minder tolereren?" De marketingtekst schrijft zichzelf.

De perfectiemythe is zo aantrekkelijk dat er op de lange termijn onvermijdelijk groepen zullen ontstaan, ​​die die mythe doordrukken om geld te verdienen of onze sympathieën te winnen. Advocaten en politici hebben al toegezegd.


De grote covid-paniek heeft ervoor gezorgd dat we niet meer kunnen toegeven dat er nog imperfectie is in onze cultuur. Het leven is te goed. Fouten toegeven, of zelfs overdreven claims van effectiviteit, is gewoon geen uitgemaakte zaak. Het wordt op zijn minst gezien als een zwakte en in het slechtste geval als een wettelijke aansprakelijkheid.


Wie is verantwoordelijk voor die cultuur? Individuele opdringers van de mythe of het publiek? Of zelfs de menselijke natuur? Moeten we het Obama kwalijk nemen dat hij de onmogelijke belofte deed: “Ja, we kunnen” een einde maken aan armoede en honger in de wereld"? Of moeten we de miljoenen enthousiaste kiezers de schuld geven, die in recordaantallen bij de stembus verschenen omwille van zo’n belachelijke belofte? Moeten we Trump de schuld geven dat hij er niet in slaagde om Amerika weer groot te maken?


Waar moeten we zoeken naar waarheid?


Het antwoord ligt voor de hand en toch durven we niet in de spiegel kijken. Het is een deprimerend antwoord, maar niet zo deprimerend als het antwoord op de vraag of we duidelijke veranderingen in ons leven zullen zien. Want onder welke omstandigheden zullen we in de toekomst echt volwassen worden?


Kunnen we onze kinderen nog opvoeden met een diep besef van menselijke onvolkomenheden? Gaan we dodelijke fouten terug leren aanvaarden?


Alleen de ervaring van pijn op grote schaal lijkt in staat te zijn om onze cultuur te resetten naar een cultuur met een gezonde tolerantie voor fouten, die elk jaar een groot aantal doden tot gevolg heeft.

Kijkend naar onze geschiedenis en culturen, zijn er zeker massa's voorbeelden van een gezondere houding ten opzichte van menselijke fouten.


De "Don't worry, be happy"-houding is voortgekomen uit een geschiedenis van pijn en verlies in verband met slavernij in het koloniale tijdperk.

De aanvaarding van de menselijke zwakheid die het christendom kenmerkt, ontstond in een tijd van hevig geweld tegen christenen in het Romeinse rijk. Verschillende Latijns-Amerikaanse culturen in de VS prediken tegenwoordig een ontspannen 'Que sera, sera'-houding ten opzichte van het leven en al zijn ups en downs.


De dominante westerse cultuur van de moderne tijd zal het ingebakken bedrog niet opgeven zonder eerst een akelige en langdurige transformatie te ondergaan, waarin we er steeds aan worden herinnerd dat het leven riskant is en dat mensen onvolmaakt zijn. Het is denkbaar dat langetermijnbijwerkingen van de covid-vaccins ons hieraan zullen helpen herinneren. Het beste waar we op de langere termijn op kunnen hopen, is dat onze instellingen zo ontworpen worden, dat ze de bevolking geleidelijk naar een comfortabele mentaliteit met menselijke beperkingen zullen leiden.


Ontsnappen aan de zee van leugens waarin we ons nu bevinden, vereist als eerste stap veilige havens van waarheidsontdekking en waarheidsvertelling. Universiteiten waren vroeger zulke plaatsen. Maar de universiteiten van vandaag zijn dit spijtig genoeg niet meer. Daar is het verhaal van Prof. Mattias Desmet alleen al een pijnlijke bevestiging van. We hebben een frisse wind nodig, waarin studenten zich niet kunnen verbergen voor de realiteit van feilbaarheid.

In tussentijd zouden we beter moeten luisteren naar degenen die erin zijn geslaagd hun troost te vinden in de kwetsbaarheid van de mensheid.


Que sera, sera.


Auteurs: PAUL FRIJTERS, GIGI FOSTER, MICHAEL BAKE, bewerkt door de Tegenwind redactie

1.004 weergaven1 opmerking

1 comentário


Peter Braet
Peter Braet
07 de abr. de 2023

In 1978 moest ik Cloroquine nemen. Eens duidelijk waaraan die prikkelbaarheid lag heb ik die vieze pillen door het WC gespoeld. Er deden moppen de ronde genre "niet moeilijk dat de muggen uw bloed niet lusten als je zo'n vuiligheid slikt". En de moderne antimalariamiddelen zijn nog slechter.

Besliste toen nooit maar dan ook nooit meer in de tropen te komen, en ben ook nooit meer in tropische gebieden geweest.

Begrijp dat toen sommige artsen dat bocht aanbevolen tegen covid ik daar feestelijk voor bedankt zou hebben.

Werkende medicijnen net als werkende vaccins tegen ernstige ziekten, en dat zonder ernstige bijwerkingen van die producten bestaan niet.

De verantwoordelijke artsen van de vaccinatiecampagne die nalieten hun patiënten te waarschuwen voor de…

Curtir
bottom of page