Search
  • alain9349

In Mattias valt niet te knippen



Ik heb talloze interviews gedaan in mijn lange loopbaan als journalist. Ik interviewde rocksterren en politici, sportlui, actrices, academici en zelfs astronauten (ik heb nog altijd een mail van astronaut Frank De Winne die in het International Space Station rondjes rond de aarde draaide en via een auto-reply reageerde: "ik kan momenteel niet antwoorden want ik ben op reis voor het werk"). Sommigen zijn vriendelijk en spraakzaam, anderen dan weer kort van stof, achterdochtig of ongeïnteresseerd. Professor Mattias Desmet behoort tot de eerste groep: het is een vriendelijk en hartelijke man én een spraakwaterval. Dat is een zegen wanneer je aan het interviewen bent, maar ellendig als je de montageschaar moet hanteren en een interview van bijna drie uur moet terugbrengen tot een behapbare versie van iets meer dan een uur. Het probleem is dat alles wat Mattias Desmet zegt interessant is. Zijn expertise is breed en tijdens onze gesprekken meanderden we tussen psychologie, geschiedenis, filosofie om ten slotte uit te komen bij oenologie, want Mattias is een wijnkenner. Qua welbespraaktheid is hij geen uitzondering in de reeks van zes gasten die we op Finca Don Carmelo mochten ontvangen, want stuk voor stuk zijn deze academici keien in hun vak en zijn ze gewend om voor volle aula's te doceren. Het was dus deze keer vooral een kwestie van deze raspaarden in te tomen in plaats van hen de sporen te geven. Televisie maken heeft ook zo zijn eigenaardigheden, waarbij we soms in het midden van een gesprek moesten stoppen omdat het licht niet goed zat, de cameraman een ander standpunt wilde innemen, er een vliegtuig overvloog dat de klank verstoorde. Of dat, zoals in het gesprek met Mattias op een terras in Alhama de Granada, de immer luidruchtige Andalusiërs zoveel lawaai maakten dat we hen vriendelijk moesten vragen of ze misschien wat stiller konden zijn. Niet dat professor Desmet daar iets van had gemerkt, want hij babbelde rustig verder, dwars door het lawaai van de buren heen. Om na de pauze die nodig was om de enthousiaste Spanjaarden wat in te tomen, weer feilloos de draad van zijn betoog op te pikken en door te stomen op zijn immer verder denderende gedachtentrein, terwijl ik op dat moment het spoor van mijn vragen al lang bijster was. U kan zich dus wel indenken hoe het er 's avonds bij de tafelgesprekken op Finca Don Carmelo met alle zes academici aan toe ging. Het waren gouden momenten om in te kaderen, daar onder onze veranda, met de traag wentelende wieken van de oude plafondventilators die ons koelte toewuifden in de zwoele Andalusische nacht, waar onze lieve vriendin en runner Veerle in de weer was om tapas, wijn en bier en liefde aan te slepen en de gesprekken heen en weer flitsten tussen deze zes verlichte geesten die het overigens niet altijd met elkaar eens waren, zoals dat ook hoort in een open academische gedachtenwisseling, ver weg van gedachtenpolitie en censuur.. De opnames van Tegenwind waren een aaneenschakeling van intellectuele, maar ook emotionele geluksmomenten, gestold in de tijd en voor altijd geëtst in ieders geheugen. Ik merk aan de toevloed van emotionele reacties na de eerste twee uitzendingen dat die sfeer ook zo wordt aangevoeld door de kijkers. Dat is dan weer te danken aan het genie van regisseur en cameraman Mark Sanders en zijn rechterhand Cedric Van Bockel, die de tweede camera en de dronebeelden voor zijn rekening nam.







468 views3 comments

Recent Posts

See All