Search
  • jakobienhuisman

Met Sam Brokken bij de wolven

Updated: Sep 13

“Jullie zijn TE LÁÁT!” Daniel de wolvenfluisteraar deed geen enkele moeite om zijn irritatie te verbergen toen de crew in de minibus aan het Lobopark parkeerde. Alain kreeg de volle lading. Het was onfatsoenlijk dat we te laat waren, zelf was hij altijd op tijd, we hadden moeten bellen. Op Alains excuus dat we niet hadden kunnen bellen omdat we in het natuurpark geen bereik hadden reageerde hij niet. Boos beende hij weg naar de kantine, met een ontdane Alain, Mark, cameraman en klankman in zijn kielzog. Even later parkeerde ik nietsvermoedend mijn oude cabriootje naast de bus. Op de passagierszetel zat Sam Brokken, een beetje zenuwachtig voor wat zou komen. Het enige wat ik hem had verteld was dat we ‘naar de wolven’ zouden gaan. Op een woedende wolvenfluisteraar had ik hem echter niet voorbereid.


Maar ik kende Daniel een beetje. Mijn dochter die Zoölogie studeert (voor haar zijn mensen de lelijkste diersoort) had ooit stage bij hem gelopen in het Lobopark. Die stage had slechts één dag geduurd, wegens de lange afstand tussen ons huis en dat van de wolven, maar eigenlijk ook een beetje vanwege het nogal -eh- onvoorspelbare temperament van de wolvenman. Toen ik hem een paar jaar geleden leerde kennen na mijn eerste bezoek aan het wolvenpark, raakte ik bijna niet meer weg, zó gebiologeerd had Daniel verteld over zijn dieren (die hij niet als ‘van hem’ beschouwt, hij hanteert in het park een strikt ‘handen af’ beleid). Maar ook over de maatschappij en wat er zoal mis is met de manier waarop overheden het aanpakken. Let wel: dat was ruim vóór de Coronacrisis.

Ik kende dus mijn pappenheimer. Na vijf minuten praten met de wolvenfluisteraar was hij zo mak als een lammetje. En helemaal mee met ons onderwerp. Dat we niet waren gekomen voor een toeristische reportage in de trant van Vlaanderen Vakantieland vond hij geweldig. Daniel is van het ‘cut the crap’-type. Een man die meer respect heeft voor de manier waarop zijn roedels wolven met elkaar omgaan dan hoe de mensenmaatschappij functioneert. Zo zijn er wel meer tegenwoordig…

Achteraf blijkt de wolvenscène een schot in de roos. We hebben die in amper anderhalf uur ingeblikt, omdat het een race tegen de klok was. We hadden kunnen profiteren van de lange Andalusische zomerdagen maar op dat moment dook de koperen ploert onverbiddelijk achter de sierras. Bijna zonder knip en plakwerk zijn ze in de eerste aflevering verwerkt. Sam was zichtbaar gepakt door de omgeving. Zo dicht bij deze dieren staan, maakte duidelijk iets in hem los. En die wisselwerking te aanschouwen ontroerde mij dan weer.

Hoewel ik die hele dag behoorlijk zenuwachtig was geweest - we hadden één dag en die mocht ik niet verprutsen - viel op het moment dat Mark ‘cut’ riep alle stress van mij af. It was out of my hands.

Het deed me terugdenken aan toen ik voor de allereerste keer een yogales gaf.

Ik had mijn zenuwen amper de baas gekund, maar vlak voor de les begon, kreeg ik een berichtje uit India van mijn yogaleraar: Jakobien, als je daar voor de klas staat, dan is er geen twijfel: je bént een yogaleraar. Onthou dat goed.

Aan zijn woorden moet ik denken nu ons geesteskind, Tegenwind, gelanceerd is. Nu ben ik dus een documentairemaker. Tegen wil en dank. Natuurlijk heb ik last van imposter syndrome. Het is immers de eerste keer dat ik dit doe. En het zou nooit gebeurd zijn moest ik niet kunnen hebben samenwerken met de geweldige Mark Sanders, een rasechte beeldtaalkunstenaar die zijn vak verstaat, en Alain Grootaers mijn steun en toeverlaat. Beide zijn crèmes om mee te werken, trouwens.

Natuurlijk ben ik nerveus. Hoe vaak hoorde je als kritische geest tijdens de Coronacrisis immers niet ‘Schoenmaker, blijf bij je leest’. Vooral als je het waagde om kritiek te uiten op het Corona-beleid en/of de ‘experten’ (dat woord!)

Ons geesteskindje is geboren, terwijl wij - de ouders - wéten dat het stiefmoederlijk behandeld zal worden. Geen babyborrel bij de mainstream media, geen officiële registratie bij de overheid.

De protagonisten van onze documentairereeks werden vanuit overheid en media doodgezwegen toen zij hun stem verhieven tegen het officiële narratief en hetzelfde lot zal ons beschoren zijn, ondanks het feit dat wij een persbericht hebben uitgestuurd naar álle kanalen. Het is een kroniek van een aangekondigde omerta. En tóch hebben we deze documentaire gemaakt. Omdat iemand het moest doen.

Omdat iemand het moest doen hebben we deze zes wetenschappers op hetzelfde moment bij elkaar gebracht in Andalucía (een huzarenstukje met al die agenda’s).

Omdat iemand het moest doen heeft de crew zich niet alleen die ene week onder de zon, maar vele weken daarna belangeloos in het zweet gewerkt om er iets wonderbaarlijk moois van te maken.


De reacties op de avant-première op BLCKBX.TV waren alleszins lovend. Iemand schreef: ‘Top interview met Sam Brokken. Was helemaal ontroerd.’ En iemand anders: ‘Yesss… heb zelfs moeten wenen bij de wolven. De aflevering met Sam Brokken was zo mooi gebracht, echt klasse, kippevelmomenten… Ook Jakobien pakt dit zo fijn aan… Zoveel mogelijk delen zou ik zeggen, dit kan niemand koud laten!’

Ik liet de berichtjes lezen aan Flavio Pasquino van BLCKBX.TV en hij antwoordde: ‘Daar doen we het voor’.

Ik schreef terug: “Ook al blijft het hierbij, dan nog ben ik blij dat ik dit heb kunnen doen. Mijn dochter zal later niet kunnen zeggen dat ik niets heb gedaan.”


973 views12 comments

Recent Posts

See All