top of page
  • Foto van schrijverRedactie

Miljoenen kinderen slikken levenslang ADHD medicatie

Wat als de wetenschappelijke consensus verkeerd is?


"Zoals een bril mensen helpt hun ogen te focussen om te zien", zo stellen medische deskundigen van de American Academy of Pediatrics, "helpen medicijnen kinderen met ADHD* hun gedachten beter te focussen en afleidingen te negeren".


Naar hun mening, en naar de mening van verschillende andere groepen van deskundigen, is de meest geschikte manier om de "levenslange beperkende aandoening" van Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) te behandelen, het dagelijks innemen van stimulerende medicijnen.


Hoewel stimulerende middelen, zoals hun naam suggereert, vaak worden misbruikt voor stimulerende ("mogelijk verslavende") sensaties van hoge energie, euforie en potentie, worden ze vaak vergeleken met onschadelijke medische hulpmiddelen, zoals een bril of loopkrukken. Talloze studies, zo wordt ons verteld, ondersteunen hun werkzaamheid en veiligheid, en evidence-based medicine dicteert dat deze middelen worden toegediend aan kinderen met ADHD als eerstelijns behandeling.


20% van alle 12-jarige jongens in de VS


Er is alleen één groot probleem. ADHD is momenteel de meest voorkomende kinderstoornis in Westerse landen. De cijfers ervan rijzen de pan uit. De aangetoonde spreiding van ADHD is niet ongeveer 3 procent, zoals vroeger toen de stoornis voor het eerst werd geïntroduceerd in 1980. In 2014 bleek uit een onderzoek van de Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention (CDC) dat bij meer dan 20 procent van de 12-jarige jongens deze "levenslange aandoening" werd vastgesteld.


In 2020 bleek uit duizenden medische dossiers uit Israël dat meer dan 20 procent van alle kinderen en jonge volwassenen (5-20 jaar) een officiële diagnose van ADHD kreeg. Dit betekent dat honderden miljoenen kinderen over de hele wereld in aanmerking komen voor deze diagnose en dat de meeste van hen (ongeveer 80 procent), waaronder zeer jonge, kleuters, de behandeling van hun keuze krijgen voorgeschreven, alsof regelmatig gebruik van stimulerende middelen inderdaad vergelijkbaar is met een bril.


Stimulerende merken voor ADHD, zoals Ritalin, Concerta, Adderall of Vyvanse staan bovenaan de lijst van best verkochte medicijnen voor kinderen. De Amerikaanse droom kan inderdaad een belangrijke rol spelen bij de verspreiding van dergelijke stimulerende middelen in de VS, maar de stormloop op de magische pillen overschrijdt de landsgrenzen. Volgens de International Narcotics Control Board zijn de "halve finale" landen die momenteel de Ritalin Olympics "winnen": IJsland, Israël, Canada en Nederland.


Maar wat als de wetenschappelijke consensus verkeerd is? Wat als de medicijnen voor ADHD niet zo effectief en veilig zijn als ons wordt verteld? Immers, stimulerende medicijnen zijn krachtige geestverruimende stoffen, die volgens de federale drugswetgeving niet gebruikt mogen worden zonder medisch voorschrift. Zoals alle psychoactieve drugs, die het centrale zenuwstelsel beïnvloeden, zijn stimulerende medicijnen ontworpen om door de bloed-hersenbarrière te dringen - het gespecialiseerde weefsel en de bloedvaten die normaal gesproken voorkomen dat schadelijke stoffen de hersenen bereiken. Op die manier beïnvloeden stimulerende medicijnen in wezen de biochemische processen van onze hersenen - dat wonderbaarlijke orgaan dat ons maakt tot wie we zijn.


Honderden studies, gepubliceerd in erkende academische tijdschriften, vertellen een heel ander verhaal dan dat van de American Academy of Pediatrics. Stimulerende medicijnen zijn niet te vergelijken met een bril. Het is natuurlijk onmogelijk om hier een heel boek samen te vatten, maar ik wil drie belangrijke tekortkomingen schetsen in de gangbare vergelijking tussen stimulerende medicijnen en brillen - of andere dagelijks gebruikte, ongevaarlijke medische hulpmiddelen, zoals loopkrukken.


Verschil tussen ADHD medicatie en het gebruik van een bril.


  • De vergelijking tussen organische/lichamelijke aandoeningen, die gewoonlijk gemeten worden met objectieve instrumenten, en niet fysieke psychiatrische etiketten die uitsluitend gebaseerd zijn op subjectieve beoordelingen van gedrag, is ongepast en misleidend. Het "hersentekort" en het "chemische onevenwicht" die met ADHD in verband worden gebracht zijn onbewezen mythen. Stimulerende middelen "repareren" geen biochemische onevenwichtigheden en ze kunnen ook gemakkelijk worden gebruikt door mensen die geen ADHD hebben om hun cognitieve prestaties te verbeteren (ook al wordt niet aangenomen dat deze mensen dit vermeende "hersentekort" hebben).


  • In tegenstelling tot visuele handicaps die het dagelijks functioneren van het individu beperken, ongeacht de eisen van de school, komt de primaire beperking bij ADHD tot uiting in de schoolomgeving. Brillen en loopkrukken zijn ook buiten de school nodig, zelfs tijdens weekends en vakanties. ADHD daarentegen lijkt een "seizoensgebonden ziekte" te zijn (ondanks eindeloze pogingen om de negatieve gevolgen ervan te overdrijven en uit te breiden naar niet-schoolgebonden settings). Wanneer scholen gesloten zijn, is de dagelijkse medische behandeling ervan vaak niet meer nodig. Dit simpele feit uit de praktijk wordt zelfs tot op zekere hoogte erkend in de officiële bijsluiter van Ritalin, waarin staat dat: "In de loop van de behandeling voor ADHD kan de arts u vertellen om gedurende bepaalde perioden (bijvoorbeeld elk weekend of schoolvakanties) te stoppen met het innemen van Ritalin om te kijken of het nog nodig is om het in te nemen." Overigens helpen deze "behandelpauzes" volgens de bijsluiter "ook een groeivertraging te voorkomen die soms optreedt wanneer kinderen dit medicijn langdurig innemen" - een opmerkelijk punt dat ons brengt bij de derde en belangrijkste fout in de vergelijking tussen stimulerende medicijnen en andere dagelijkse, lichamelijke/medische hulpmiddelen, zoals een bril.


  • De goedaardige voorbeelden die de voorstanders van de medicijnen gebruiken, zoals brillen of loopkrukken, vallen niet onder de regelgeving inzake gevaarlijke medicijnen. Gewoonlijk veroorzaken deze medische hulpmiddelen geen ernstige fysiologische en emotionele bijwerkingen. Als stimulerende middelen zo veilig zijn als deskundigen zeggen, zoals "Tylenol en Aspirine", waarom staan we er dan op dat ze medisch worden voorgeschreven door bevoegde artsen? Deze vraag heeft filosofische en maatschappelijke gevolgen. Immers, als de medicijnen veilig zijn en nuttig voor verschillende bevolkingsgroepen (d.w.z. niet alleen voor mensen met ADHD), wat is dan de morele rechtvaardiging om het gebruik ervan te verbieden voor mensen zonder diagnose? Dit is ongerechtvaardigde discriminatie. Bovendien, waarom veroordelen we (niet gediagnosticeerde) studenten die deze medicijnen gebruiken om hun cijfers te verbeteren? Als regelmatig gebruik van Ritalin en dergelijke zo veilig is, waarom leggen we ze dan niet in de schappen van de apotheek, naast de pijnstillers zonder recept, vochtinbrengende crèmes en chocolade energierepen?

De laatste retorische vragen illustreren hoe ver de bril-metafoor afstaat van de klinische realiteit en het wetenschappelijk bewijs betreffende ADHD en stimulerende medicijnen. ADHD medicijnen verschillen niet fundamenteel van andere psychoactieve drugs die de bloed-hersenbarrière passeren. Bij het eerste gebruik kunnen ze een intens gevoel van kracht of euforie opwekken, maar bij langdurig gebruik nemen de gewenste effecten af en komen de ongewenste negatieve effecten naar boven. De hersenen herkennen deze geestverruimende stoffen als neurotoxines en activeren een compensatiemechanisme in een poging de schadelijke indringers te bestrijden. Het is deze activering van het compensatiemechanisme, niet de ADHD, die een biochemische verstoring in de hersenen zou kunnen veroorzaken.


Ik besef dat deze laatste zinnen provocerend kunnen klinken. Daarom moedig ik de lezers aan dit korte artikel niet blindelings te 'vertrouwen', maar met mij in het diepe (en soms vuile) water van de wetenschappelijke literatuur te duiken. Ondanks de academische oriëntatie van mijn boek (ADHD is geen ziekte en Ritalin is geen genezing: een uitgebreide weerlegging van de (vermeende) wetenschappelijke consensus).

Ik heb ervoor gezorgd dat de wetenschap voor de meeste lezers toegankelijk is door middel van duidelijke taal, illustratieve verhalen en voorbeelden uit de praktijk. En zelfs als u het niet eens bent met de inhoud, weet ik zeker dat u zich aan het eind van de lezing net als ik zult afvragen: Hoe is het mogelijk dat zulke belangrijke informatie over ADHD en stimulerende medicijnen voor ons verborgen wordt gehouden? Heeft het echt zin om deze medicijnen te vergelijken met een bril? Geven we miljoenen kinderen met ADHD medicijnen zonder de juiste wetenschappelijke rechtvaardiging?


In mijn nieuwe boek "ADHD is geen ziekte en Ritalin is geen genezing": Een uitgebreide weerlegging van de (vermeende) wetenschappelijke consensus, doe ik mijn best om deze verontrustende vragen te beantwoorden. Het eerste deel van het boek biedt een stapsgewijze weerlegging van het idee dat ADHD voldoet aan de vereiste criteria voor een neuropsychiatrische aandoening. In feite suggereert een nauwkeurige lezing van de beschikbare wetenschap dat de overgrote meerderheid van de diagnoses gewoon algemeen en vrij normatief gedrag uit de kindertijd weerspiegelt dat een ongerechtvaardigde medicalisering onderging. Het tweede deel van het boek onthult het enorme bewijs dat bestaat tegen de werkzaamheid en veiligheid van de behandeling van keuze voor ADHD.


(1) Over de auteur: Dr. Yaakov Ophir is onderzoeksmedewerker bij het Natural Language Processing lab van het Technion - Israel Institute of Technology en gediplomeerd klinisch psycholoog met specifieke expertise in kindertherapie, oudertraining en gezinsinterventies. Hij behaalde zijn doctoraat aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem en deed uitgebreide ervaring op in complex empirisch onderzoek en wetenschappelijke kritiek. Dr. Ophir publiceerde meer dan 20 peer-reviewed wetenschappelijke artikelen (in het Engels) naast meerdere, minder formele 'populair-wetenschappelijke' geschriften en radio/televisie-interviews (meestal in het Hebreeuws).


Naast de conclusies van Dr. Ophir wil Dr. Robert Malone - die het artikel ook deelde op zijn substack - nog dit kwijt.


Dr. Malone: "Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat ouders, voordat ze hun toevlucht nemen tot medicijnen voor ADHD, alternatieve methoden moeten overwegen om hun kind op te voeden als het openbare schoolsysteem problemen geeft of niet werkt.


Laat niet dezelfde artsen die pleitten voor gedwongen opsluiting, maskers dragen, predikers van de 1,5meter en gedwongen vaccinatie, voor u beslissen dat uw kind levenslang medicijnen moet krijgen.


Overweeg ook het positieve effect dat tijd buitenshuis, lichaamsbeweging, aanpassingen in de voeding, en beperking van computer- en telefoongebruik hebben op kinderen en jonge volwassenen. Er zijn vaak oplossingen voor ADHD en andere gedragsproblemen, buiten medicijnen om. Onze kinderen verdienen beter dan een industriële oplossing die zogezegd alles oplost."


NOOT: ADHD ids de afkorting van attention deficit hyperactivity disorder en het wordt ook wel aandachtstekort-hyperkinetische stoornis of aandachtstekort-hyperactiviteitstoornis genoemd.


346 weergaven0 opmerkingen

Komentarai


bottom of page