top of page

Over de confrontatie van groen idealisme met onaangename feiten


De natuurkunde voorbij


Nu mijn serie van vier documentaires onder de titel ‘’De ontrafeling van dogma’s” voltooid is, en binnenkort voor iedereen toegankelijk zal zijn op Tegenwind.tv, is het goed om te kijken waar we nu staan. Ik heb geprobeerd in de documentaires naar de wereld te kijken vanuit het oogpunt van de professionele fysicus. Daarbij spelen controleerbare waarnemingen en modellen die vervolgens aan die waarnemingen getoetst worden een centrale en cruciale rol.


Op zuiver natuurkundige gronden ben ik zeer kritisch over de mogelijkheden om de wereld van benodigde, veilige en betaalbare energie te voorzien met behulp van de zogenaamde hernieuwbare energiebronnen als biomassa, zon en wind, onder uitsluiting van kernenergie.

De argumenten voor die kritische houding draag ik voortdurend nadrukkelijk aan. Wat bewust niet in detail aan de orde is gekomen, zijn de gevolgen van het onberaden doorzetten van de groene ideologie, die meent dat CO2 de bron van alle kwaad is, en dat de enige manier om de wereld van een snelle klimaatondergang te redden het verbieden van fossiel en het opgewekt draaien aan de CO2-klimaatknop zou zijn.


Deze ideologisch bepaalde standpunten worden niet ondersteund door relevante natuurwetenschap en zijn uitsluitend gestolde politiek, daarmee de natuurkunde voorbij, en in die zin uiterst speculatief. De te verwachten morele en geopolitieke consequenties van dit streven, zijn echter verre van zegenrijk of verwaarloosbaar en evenmin erg speculatief, maar tamelijk voorspelbaar. Daarover gaat deze bijdrage, die daarmee ook een nabeschouwing van mijn vier documentaires is.


Alarmisme en energie


Er zijn weinig dingen in het leven die uitsluitend voor- of nadelen bieden. In het algemeen dienen voor- en nadelen zorgvuldig tegen elkaar afgewogen te worden om tot een rationele beslissing te komen. Maar gebeurt dat ook in het huidige politieke klimaat? Dat valt nogal tegen. Laten we ter illustratie wat zaken voor het voetlicht halen. Het huidige energie-debacle is een geschikte test-case.


We beginnen met de weerstand tegen fossiele energiebronnen. Onbetwist zijn kolen- en gascentrales technologische hoogstandjes die decennialang in staat waren om met weinig problemen energie naar vraag te leveren op een veilige, betrouwbare en betaalbare wijze. Zoals bij elke grootschalige activiteit zijn ook fossiele brandstoffen niet zonder bezwaren. Klimaatalarmisten zullen betogen dat de planeet op zijn laatste benen loopt omdat door het gebruik van fossiele brandstoffen zo veel CO2 in de atmosfeer wordt gebracht. De waarneembare natuurkundige feiten bieden weinig steun aan deze doemverhalen, die slechts voortkomen uit disfunctionele klimaatmodellen. Dat argument laat ik dus in deze discussie voor wat het is: alarmisme zonder wetenschappelijke basis.


Maar laten we de gedachtegang van onze alarmisten eens volgen, het gebruik van fossiele energieopwekking morgen of nog liever vandaag beëindigen en nadenken over de gevolgen van een dergelijke beslissing. Het kan nooit kwaad even in het vel van de tegenstander te kruipen en aldus de wereld te bekijken.


Laten we voor de helderheid van de discussie "onze" alarmisten eens serieus nemen. Hun oplossing is het inzetten van hernieuwbare energiebronnen, en dan bedoelen zij expliciet niet kernenergie, maar wel het verstoken van biomassa en het benutten van het aanbod gestuurde wind- en zonne-energie. Gaat dat onze snel toenemende energiebehoefte op een betrouwbare, veilige en betaalbare manier veiligstellen? Het antwoord is een nadrukkelijk NEE. Waarom?


Nederland was (en is) in de gelukkige omstandigheid aanzienlijk aardgasvoorraden te bezitten die tientallen jaren lang de basis van de huidige energievoorziening vormden. Dat gas is nog lang niet op, sterker, het wordt tot op de huidige dag geëxporteerd naar België en Duitsland tegen prijzen die een fractie zijn van wat de Nederlandse kleingebruiker aan woekerprijzen (vooral door een uitbundige energiebelasting, geheven door de overheid) betaalt. Om politiek-ideologische redenen (want CO2) wordt echter door een wetenschappelijk ondeskundige overheid afgezien van het gebruik van de eigen gasvoorraden.


Als fossiele brandstoffen en CO2 inderdaad zo gevaarlijk zouden zijn als alarmisten ons zonder ophouden willen doen geloven, dan zou jaren geleden elke vorm van fundamentele logica al hebben geboden om geleidelijk over te gaan op het inzetten van kernenergie. Met name het ontwikkelen van kernenergie op basis van de thoriumcyclus kent een grote reeks van voordelen, waaronder een verwaarloosbare CO2-productie. Niets van dat alles, kernenergie is door de linkse ideologen in de ban gedaan.


Het einde van globalisering?


Jarenlang heeft de illusie van globalisering het nadenken over de energievoorziening van de toekomst gedomineerd. In een ideale wereld met alleen maar vriendschappelijke staten kunnen we probleemloos afzien van pogingen zelfvoorzienend te zijn, maar importeren we simpelweg wat we nodig hebben. Of dat nou kiwi’s van de andere kant van de planneet zijn, olie en gas uit Rusland en zonnepanelen uit China, in een in de kern hedonistische samenleving maakt dat allemaal niet uit.


Rusland is jarenlang een zeer belangrijke leverancier van olie en gas geweest. Rationele belangenbehartiging van de Nederlandse overheid zou dus moeten inhouden dat men goede contacten met Rusland opbouwt en onderhoudt. Niets van dat alles. Ondanks de glasheldere signalen dat het uitbreiden van de NAVO naar de Oekraïens-Russische grens voor Rusland onaanvaardbaar zou zijn, ondanks een explosieve voorgeschiedenis sinds minstens 2014 tussen Oekraïne en Rusland en in feite lang daarvoor, is Europa door visieloze overheden een proxy-oorlog zonder uitzicht in gerommeld die nog jaren kan gaan duren. De energieleveranties van Rusland zijn daarmee tot een abrupt einde gekomen. Met de huidige politiek van het blokkeren van alle overleg met kernmacht Rusland, en inzetten op een militaire overwinning van Oekraïne, is een levensgevaarlijke situatie geschapen die, naarmate die langer duurt, lastiger te doorbreken zal zijn.


We kunnen moeiteloos concluderen dat op het punt van energieleveranties globalisering geen doorslaggevend succes is gebleken.

Kunnen 'renewables' de wereld van energie voorzien?


Aangezien het helaas de irrationele ideologie is die het overheidshandelen dicteert, wordt nu ingezet op 'renewables': biomassa, zon en wind. Feit is dat de wereldbevolking groeit met 1,1% per jaar en dat de energiebehoefte per nieuwe wereldbewoner groter zal zijn dan ooit in het verleden. Er zijn goede schattingen, onder meer van het International Energy Agency, over de te verwachten toenemende energiebehoefte in de toekomst. Nu is voorspellen lastig, maar een toename van 30% vergeleken met het huidige verbruik lijkt bepaald niet overdreven. Hoe gaan we voor al die energie, inclusief de groeiende behoefte, zorgen?


Hoewel in Nederland op het ogenblik biomassa zorgt voor ongeveer de helft van de hernieuwbare energie, neemt de weerstand tegen het kappen van bossen in Estland en delen van de niet al te Verenigde Staten, het verschepen van al dat hout in grote containers, en het verstoken ervan in de Amer-centrale terecht hand over hand toe. Het ligt dus niet voor de hand dat het inzetten van biomassa tot zeg 2050 zal overleven.


Het zal dus van zon en wind moeten komen. Ondanks gigantische investeringen in zon en wind is de toename in capaciteit zelfs niet voldoende om zelfs maar de toename in de wereldenergiebehoefte te dekken, laat staan dat vervanging door renewables van het huidige en sterk stijgende gebruik van fossiele energie in de verste verte aan de orde is. Maar laten we voor het moment even geen spelbreker zijn, aannemen dat zon en wind een realistische optie voor vervanging van fossiel zijn, en nagaan in welke situatie we dan aldus deugend belanden. Het resultaat zal u niet bevallen.


Grondstoffen en feiten


Windmolens en zonnepanelen komen niet zomaar uit de lucht vallen. Om ze te produceren, is niet alleen veel fossiele energie nodig, maar zijn ook schaarse grondstoffen een absolute noodzaak. Om welke schaarse grondstoffen gaat het en waar komen zij vandaan? Allereerst kunnen windmolens en zonnepanelen niet functioneren zonder zeldzame aarden. Dat zijn elementen uit het chemische periodiek systeem met speciale eigenschappen die essentieel zijn voor geavanceerde elektronica en voor magneten zonder welke windmolens niet kunnen draaien. Ook de batterij-technologie die in feite onmisbaar is om aanbodgestuurde energie überhaupt haalbaar te maken, vereist dergelijke materialen. Het gaat dus om elementen als lithium, koper, kobalt, nikkel en diverse sporenelementen.


Om de enorme hoeveelheden die nodig zijn te winnen uit mijnbouw, dienen gigantische hoeveelheden grond verzet te worden en uit de ruwe opbrengst de gezochte materialen geëxtraheerd te worden. Voorwaar geen geringe opgave. Maar alweer, laten we even meegaan in de onjuiste aanname dat van al deze uitgangsproducten wereldwijd voldoende voorraden aanwezig zouden zijn om aan de onstilbare honger van de windmolen- en zonnepanelen industrie te voldoen. Dan nog zijn er onoverkomelijke problemen van een heel andere orde.


De geopolitieke invalshoek


Ongelukkigerwijs zijn we voor alle benodigde elementen in extreme mate afhankelijk van staten die het met democratie, mensenrechten en de elementaire belangen van kinderen niet zo nauw nemen.


De Democratische Republiek Congo, ooit de misdadige speeltuin van Koning Leopold II van België, heeft bijvoorbeeld kobaltmijnen in gebruik waar kinderen ingezet worden onder arbeidsomstandigheden die een mens met zelfs maar het geringste besef van fatsoen slechts met gevoelens van intense walging kan aanzien.

Dat alarmisten in het westen er bewust voor kiezen blind te blijven voor dergelijke gevolgen van hun onhaalbare anti-wetenschappelijke ideologie blijf ik een raadsel van buitengewone proporties vinden. Maar het is nog erger.


De rol van China


China is een wereldmacht die streeft naar een dominante positie op de planeet. Dat gebeurt heel systematisch zonder te overhaasten. China is een natie met een zeer lange geschiedenis en heeft geleerd zijn stappen met zorg te zetten. China ontwikkelt zich momenteel in een geweldig technologisch en natuurwetenschappelijk tempo, en aarzelt niet om ook zijn militaire macht aanzienlijk uit te breiden. China begrijpt als geen andere natie dat daartoe de toegang tot strategische producten als zeldzame aarden essentieel is.


Al decennialang is China in Afrika, met name in die landen waar die grondstoffen voorkomen, bezig om met succes een positie van vergaande invloed en macht te verwerven. De grondstoffen die in Afrika worden gedolven, worden grotendeels naar China getransporteerd en daar tot bruikbare producten getransformeerd, waarbij slavenarbeid een belangrijke rol speelt. China monopoliseert hiermee de wereldmarkt van zeldzame aarden.


Door de huidige geopolitieke ontwikkelingen wordt energiereus Rusland steeds verder in de armen van China gedreven. Door Oekraïne heilig te verklaren en via het voeren van een steeds verdergaande proxy-oorlog met bijbehorende retoriek Rusland tot onverzoenlijke vijand te bombarderen, wordt dat proces alleen maar versterkt. In het Westen, en zeker in Nederland, mist men de politieke visie om in te zien dat op deze wijze door het eigen handelen de zo gewenste groene revolutie steeds verder achter de horizon verdwijnt.


De schaarse grondstoffen, zo essentieel voor windmolens en zonnepanelen, zijn vrijwel geheel onder controle van China gekomen.

Het geloof in de zegen-brengende globalisering, waarbij naties met slechts vriendschappelijk onderlinge betrekkingen elkaar de noodzakelijk grondstoffen voor een aantrekkelijk prijsje hartelijk toespelen, is een illusie die hardhandig en in hoog tempo aan haar einde begint te komen. De huidige energiecrisis is slechts een voorproefje van wat komen gaat. De gedachte dat het westen in dit machtsspel aan het kortste eind gaat trekken, zal waarschijnlijk geen illusie blijken.


Het besluit van Kees de Lange na "De ontrafeling van dogma's"


Door visieloos moralisme en naïviteit, het nastreven van onhaalbare energie-illusies en het ontkennen van de onvermijdelijkheid van kernenergie is het Westen hard op weg zijn historische dominante positie te verspelen.

In grote delen van de wereld zal die ontwikkeling zonder meer toegejuicht worden. Door Rusland te portretteren als de grootste existentiële vijand van West-Europa, weigert men in te zien dat men slechts een grotere vijand, gevoed door een aanzienlijke dosis menselijke ellende in grote delen van de wereld, verder in het zadel helpt. De groene wetenschapsvrije ideologie speelt daarbij een levensgevaarlijke hoofdrol.

646 weergaven1 opmerking

Recente blogposts

Alles weergeven
bottom of page