top of page

Vrije tribune: Minder macht voor policiti, meer vrijheid voor de mensen: zo doe je dat.

Tegenwind stelt haar kolommen ook open voor Vrije Tribunes door niet-medewerkers. Advocaat en voorzitter van de partij Vrijheid Michael Verstraeten heeft het over mogelijke oplossingen voor ons politiek systeem.


Nieuwe partij


Nog tijdens de coronacircus hebben we de nieuwe partij Vrijheid opgericht omdat we zo’n periode niet meer willen meemaken. We waren geschrokken van het gemak waarmee politici hun macht misbruiken. We vonden dat er meer vrijheid moest zijn. De regelneverij die al langer een besmettelijke ziekte was, gleed af in de richting van een totalitair discours. Wie niet in de pas liep werd in een hoek geschopt als nooit tevoren.


Corona was een uitwas van wat er al een tijd in opbouw was. De mensen vinden dat de politiek hen niet meer vertegenwoordigt. Er wordt niet naar de mensen geluisterd. De democratie is in gevaar net zoals onze fundamentele rechten en vrijheden. Geen wonder dat er zoveel proteststemmers zijn. Hun strijd is de onze.


Oplossingen


Nu is het tijd voor oplossingen. Een deel van de kritische beweging is ervan overtuigd dat die oplossingen niet mogelijk zijn binnen het huidige democratisch systeem. Zij vluchten weg uit de samenleving. Sommigen denken dat het helpt om zich “soeverein” te verklaren. Anderen geloven dat er een revolutie nodig is. Met de nieuwe partij Vrijheid, geboren uit het coronaprotest, hebben we een oplossing uitgewerkt. Perfect binnen het democratisch systeem dat we terug claimen. We nemen de politici macht af, en brengen die macht veel dichter bij de mensen zelf.


We willen met Vrijheid de kern van de macht van de overheid leggen op een regionaal niveau. Bij de “kantons”. Zoals in Zwitserland bijvoorbeeld. Daarmee sluiten we aan bij de oude traditie in onze contreien waar de steden een behoorlijke vrijheid hadden. Wie zegt de politiek dichter bij de mensen te willen brengen, moet de daad bij het woord voegen. Het Vlaamse niveau staat te ver van de mensen af. Dat bewijst de Vlaamse regering elke dag. Na 20 jaar N-VA is er totaal geen verandering. Wat we zelf doen, doen we gewoon hetzelfde.


Kantons


Door een groot deel van de bevoegdheden van de Vlaamse overheid, en een stuk van de federale overheid, bij de kantons te leggen, vangen we verschillende vliegen in één klap. Politici worden een stuk minder machtig. Hun macht beperkt zich tot het kanton. Terwijl ook de nationale politici hun macht zien inkrimpen. Die macht verschuift in de richting van de mensen zelf. De sociale controle op de politici verhoogt. Directe democratie wordt een stuk evidenter. Referenda, volksraadplegingen, wijkcomités, informatievergaderingen, … Het zijn allemaal technieken die op kanton-niveau veel gemakkelijker te organiseren zijn.


Belangrijk is ook dat we zullen leren leven met veel meer vrijheid. De politiek in de diverse kantons zal verschillend zijn. We gaan leren leven met de gedachte dat de buren het anders aanpakken, maar dat dat perfect OK is. We verlaten de 19de eeuwse drang naar een grote, sterke centrale natiestaat en gaan naar kleine, flexibele en efficiënte bestuursniveaus. Kantons die in deze complexe wereld zullen zoeken naar de meest optimale oplossingen. Zo kunnen we van elkaar leren. Want ook de overheid is een permanent leerproces.


Macht verspreid


Multinationals en internationale organisaties gaan het stukken moeilijker hebben om hun stempel te drukken op de kantons dan op de nationale staten. De macht wordt verspreid. Dat allemaal controleren wordt een onmogelijke taak. Uit de internationale praktijk weten we intussen dat het zelfs onmogelijk is gebleken om de 195 landen in de wereld allemaal op dezelfde lijn te krijgen. Laat staan om 35 keer meer regio’s of kantons om te vormen tot slaafse volgelingen.


Wil dat zeggen dat het Vlaams en het nationaal niveau zullen verdwijnen? Helemaal niet. Naast het principe dat we de bevoegdheden zo dicht mogelijk bij de mensen leggen, is er ook de zorg voor efficiency. Een leger kan niet georganiseerd worden op het niveau van de kantons. Milieunormen die overal verschillen, dat heeft geen zin. Hetzelfde geldt voor het verkeersreglement. We gaan de mensen geen 35 groene boekjes laten van buiten leren. Universiteiten, grote sportinfrastructuur, luchthavens en bijvoorbeeld ook vitale industrie kunnen moeilijk worden voorzien op kantonaal niveau. Er zullen dus nog altijd Vlaamse en nationale bevoegdheden zijn. Maar veel minder.


Minder parlementen en ministers

We krijgen een totaal nieuwe benadering van de solidariteit tussen de regio’s. Nu stelt zich het probleem van de geldstromen van Vlaanderen naar Wallonië en de verschillende visies op overheidsbeslag. In de nieuwe structuur zijn er in Vlaanderen armere kantons, zoals er in Wallonië ook rijkere kantons zijn. Het debat wordt opengetrokken van 2 kemphanen die tegenover elkaar staan, naar een globale oplossing voor het evenwicht tussen verantwoordelijkheid en solidariteit. Met als bedoeling dat we iedereen een niveau hoger tillen een aanzetten tot eigen initiatief.


In zo’n structuur is het niet zo moeilijk om het aantal parlementen en ministers te verminderen. Vrijheid stelt voor om nog maar één parlement te behouden. Een parlement met verschillende afdelingen. Een Vlaamse afdeling, een Waalse, een tweetalige, een Duitstalige afdeling en een afdeling die de kantons vertegenwoordigt. Afhankelijk van de materie die moet worden gestemd, zal dat gebeuren door een bepaalde afdeling. Gekwalificeerde meerderheden worden mogelijk. Zoals de goedkeuring van verdragen over onderwerpen waarvoor de kantons bevoegd zijn. Daarvoor kan een meerderheid nodig zijn in de afdeling van het parlement met de vertegenwoordigers van de kantons.


Vrijheid stelt 3 kieskringen voor. Een 50-tal parlementsleden kan worden verkozen per kanton. Zo krijgen die kantons ook een rechtstreekse vertegenwoordiging. In grote kantons 2 parlementsleden, en in kleinere kantons 1. Meteen krijgen we een stuk meerderheidsstelsel, zoals dat ook in Groot-Brittannië het geval is. Met minder politieke versnippering. Een tweede groep van 50 parlementsleden kan worden verkozen in de taalgroepen. Vlaanderen, Wallonië, en Duitstalig België. De derde groep wordt dan verkozen in de nationale kieskring. De evenwichten worden op die manier niet gezocht in het creëren van verschillende parlementen maar wel in de samenstelling van dat parlement.

Hetzelfde geldt voor de regering. Eén regering met een Vlaamse, Waalse, tweetalige en Duitse afdeling. De ministers kunnen zowel federale bevoegdheden als Vlaamse bevoegdheden combineren.


Dichter bij de mensen

Met dit voorstel wil Vrijheid tonen dat er echte oplossingen zijn voor de problemen waarmee we tijdens de coronaperiode werden geconfronteerd. We hoeven de democratie niet omver te werpen of de hele samenleving naar de vuilnisbak te verwijzen. Met slimme, baanbrekende ideeën, gebaseerd op ervaringen in het buitenland, kunnen we realiseren wat echt dringend nodig is.

Wat we voorstellen is meteen ook een lakmoesproef voor andere partijen en bewegingen. Wie het echt menens is om de politiek dichter bij de mensen te brengen, die kan niet anders dan enthousiast worden van wat we voorstellen. De voorstanders van een sterke centrale regulerende tot zelfs autoritaire overheid, willen net het tegenovergestelde. Zij zijn als de dood voor de versnippering van hun macht. We raden iedereen aan om zijn favoriete politicus te vragen wat hij of zij denkt van ons voorstel.

Laat het maar eens duidelijk worden welke partijen echte oplossingen willen voor de problemen die ons zo nauw aan het hart liggen.


Michael Verstraeten

Voorzitter Vrijheid




323 weergaven4 opmerkingen

4 Comments


Beste Mr. Verstraeten, wat met Europa en de invloed die zij uitoefenen op de Belgische politiek? Hoe gaat de partij dit aanpakken? Hoe gaat België staan tegenover de druk van Europa, van het WEF, de WHO??? Dat zijn vragen die bij mij nu opkomen na het lezen van dit artikel.

Like
Replying to

Altijd naast de kwestie antwoorden dat is wel uw specialiteit. WEF heeft niets te zeggen. What a joke. Zelfs Hans van Tellingen, die ge ooit hebt opgevoerd als ‘bewijs’ dat het WEF maar een praatclub is, heeft ondertussen begrepen dat het WEF veel meer is dan MAAR een praatclubje.

Wat een arrogantie toch.

Like
bottom of page