top of page
  • Foto van schrijverRedactie

Waarom steunen comedy en rock'n'roll vandaag de agenda van de macht?


John Cleese kondigde vorige week aan dat er een nieuwe reeks komt van Fawlty Towers. Zelfs zijn dochter Camilla Cleese zal een rol op zich nemen. Gezaghebbende kranten veroordeelden al a priori deze 'reboot' van de comedyklassieker. 'Een weerzinwekkend idee van deze anti-woke Cleese', schreef onder meer The Guardian.


Voeg daarbij nog het verhaal van de 'sensitivity readers' die de boeken van Roald Dahl nu herschrijven om jeugdige lezertjes niet onnodig te kwetsen, en je beseft: we moeten het 'woke' verschijnsel ernstig nemen.


Auteur John Waters leerden we kennen van een diepgaande review die hij enkele weken geleden schreef over het boek van Mattias Desmet "De Psychologie van het Totalitarisme". Na publicatie van dat artikel kreeg Tegenwind ook kritiek op social media. Hoe we het aandurfden om van een homofobe, rechts extremistische journalist iets te posten. Dat werd geschreven op onze Tegenwind Facebook pagina door mensen die het artikel niet eens hadden gelezen.


Vandaag een nieuwe column van John Waters over 'woke' en comedy in het Verenigd Koninkrijk en Ierland. Eén zaak is zeker: de wereld van cultuur, kunst en muziek is niet meer zo rock'n roll als dat het ooit geweest is.

Om volledig 'mee' te zijn bekijk je misschien best eerst dit fantastisch fragment uit "Father Ted". Klik op de foto.



Waarom komieken en artiesten (meestal) wakker worden. En waarom de jeugdige politiek van de meeste komieken, rocksterren en schrijvers, lijkt te ontaarden in de verdediging van de macht, naarmate ze ouder worden.

Woke is niet meer grappig.


In de laatste week van 2022 stuurde iemand me een link naar een artikel in de Irish Indo, een website waar ik over het algemeen geen fan van ben. Maar dit artikel kon ik onmogelijk negeren, alleen al omwille van de kop.


"John Cleese en Graham Linehan zijn comedy-legendes. Het is tragisch hoe ze precies datgene zijn geworden waartegen ze je leerden te rebelleren.”


Het artikel is van ene Ryan Coogan, van wie ik nog nooit gehoord heb, maar die mij de moeite van het onderzoek bespaart door in de eerste alinea's zijn hele profiel te geven. Ryan onthult:


"Ik ben een comedy-nerd van in de dertig, dus de afgelopen jaren zijn niet vriendelijk voor me geweest.”

Samen met de kop geeft deze zin genoeg informatie om de auteur te profileren en de kerngedachte van zijn artikel te bekritiseren zonder verder te lezen.


Father Ted en Newsradio


Maar Ryan geeft royaal iets meer. Hij schrijft het volgende.



"Je kunt geen aflevering van Father Ted of NewsRadio (Amerikaanse sitcom uit de jaren '90) opzetten zonder het gevoel te hebben dat je op de een of andere manier medeplichtig bent aan een vreselijke misdaad (dat weerhoudt mij er niet van om ernaar te kijken; ik zorg er alleen voor dat ik, elke keer dat ik beschamend giechel, 10 pond doneer aan de liefdadigheidsinstelling voor transgenderjongeren Mermaids). Laat dit een les voor jullie zijn, kinderen: al jullie helden zullen jullie uiteindelijk verraden."


De verwijzing van Ryan Coogan naar NewsRadio ontgaat me. Ik heb een vage herinnering aan een Amerikaanse tv-sitcom uit de jaren negentig met die titel, hoewel ik die nooit heb gezien en er, voor zover ik kan nagaan, geen John Cleese, in meespeelde. Evenmin werd het geschreven door Graham Linehan.


Voor degenen die de afgelopen 28 jaar een carrière op Mars hebben nagestreefd: Graham Linehan is een Ier en de medebedenker (met zijn vriend Arthur Mathews) van Father Ted, een door Channel 4 geproduceerde tv-sitcomserie die zich afspeelt in een katholieke pastorie en die populair werd bij de jeugd aan het begin van het millennium. Graham Linehan en Arthur Mathews werkten ooit voor Hot Press, waar ook ik mijn sporen verdiend heb, zij het iets eerder. Ik ken Mathews een beetje, in tegenstelling tot Linehan, die mij in het verleden blijkbaar wel eens een hak heeft gezet vanwege onze verschillende opvattingen over abortus. John Cleese is natuurlijk John Cleese, één van de grote komische acteurs van de afgelopen eeuw.


Uit mijn speurwerk blijkt dat het artikel afkomstig is uit de London Independent, ooit - kortstondig - een zusterkrant van de Irish Indo, maar tegenwoordig niet meer. De kop daar is "John Cleese is irrelevant - net als al mijn oude comedy-helden", en ook deze krant volgt dezelfde lijn als de Ierse versie: "Het is lastig dat iemand die je vroeger respecteerde zijn uiterste best lijkt te doen om precies datgene te worden waartegen hij je leerde te rebelleren.”


Ik zoek het artikel op archive.is (een nuttige site voor wie de journalistieke leugenachtigheid niet wil steunen - ga ervoor! ) en tuimel onmiddellijk op vier dingen:

(1) dat Ryan Coogan meer aandelen in Woke heeft dan een driebenige Albanese lesbienne;

(2) dat Cleese zijn doelwit is en dat de Graham Linehan-hoek vooral door de Indo is opgevoerd om lokale belangstelling te wekken;

(3) dat de verwijzing naar NewRadio een indirecte trap tegen de schenen is van Joe Rogan, die Joe Garrelli speelde, een elektricien en klusjesman bij het fictieve nieuwsradiostation van de show; en

(4) dat Coogans artikel behoorlijk zielig is als verdediging van Woke tegen degenen die weten dat het een sinister en onzinnig programma voor maatschappelijke vernietiging is.


Verwijten aan John Cleese


Deze korte citaten geven echter een beter idee van waar Ryan Coogan "vandaan komt":


John Cleese is een bijzonder triest geval, want als je teruggaat en Fawlty Towers of Monty Python's Flying Circus bekijkt, krijg je op geen enkele manier het gevoel dat die man die daar de ‘silly walk’ doet, op een dag beroemd zal zijn omdat hij klaagt over 'cancelcultuur' temidden van een wereldwijde pandemie.


En dit:


Het Verenigd Koninkrijk lijkt al 1.000 jaar een conservatieve regering te hebben gehad. Waarom ben je [John Cleese] zo boos op links? Omdat we zeiden dat je niet meer zomaar een jurk kunt aantrekken, jezelf 'mevrouw Winterbottom' kunt noemen en dat als een volwaardige grap kunt presenteren?


Het artikel gaat bijna volledig over Cleese, en Linehan wordt slechts één keer genoemd, met een verwijzing naar de keer dat hij iets tweette ter verdediging van Cleese, wat zonder context eigenlijk nergens op slaat.


De beschuldiging, in beide kranten, is dat Cleese en/of Linehan zich verkocht hebben aan de vijand, waarschijnlijk omdat ze standpunten innemen tegen de trans-agenda en mogelijk andere heilige koeien van de Woke.


Woke en haar achterban beschermen hun agenda door het gebruik van "scheldwoorden" als "homofoob" en "transfoob", die door LGBTQ aanhangers worden gebruikt om iedereen zwart te maken en automatisch wordt afgeschilderd als een onverdraagzame extremist. In deze link kan je een stuk lezen waarin Cleese al eens zijn bedenkingen had bij het 'woke' gegeven.


Moedige interventies


Mensen als Linehan en Cleese gingen de discussies niet uit de weg. Linehan zag pas een probleem toen de trans-kwestie leidde tot ondubbelzinnige waanzin, hoewel Cleese al eerder de problemen met massamigratie en de EU onder ogen zag. Hun interventies zijn moedig, vooral omdat hun koerswijzigingen regelrechte vijandigheid hebben opgewekt bij voormalige nauwe bondgenoten en fans. Je zou ze kunnen vergelijken met de kikkers die - toen ze beseften dat ze werden gekookt in een liberale pan die niet langer louter "tolerant" en "meelevend" was - "wakker" werden en over de rand sprongen.


Het kernprobleem van het liberalisme is dat het geen liberalisme is, maar een vervalsing die erop gericht is macht te verwerven en de mensheid een bepaald pad van verandering op te dringen. Een ander probleem is dat het, nu het een wurggreep heeft verworven op vrijwel alle gekochte media, zich nooit hoeft te verantwoorden tegenover de waarnemingen van eender welke noemenswaardige tegenstander.


Mensen als John Cleese en Graham Linehan hebben de principes waarmee ze begonnen niet losgelaten. Maar ze zijn niet meegegaan in de evolutie die het mogelijk maakte hun principes te misbruiken voor dingen die er haaks op staan.


Dat zou eigenlijk niemand mogen verbazen. Maar mensen als Cleese en Linehan heben de neiging zich te profileren als schietschijven, omdat er zo weinig anderen bereid zijn om zich te verzetten tegen de waanzin. De meerderheid heeft de neiging om elke dag dezelfde lijn te volgen als gisteren, zodat individuele "liberalen" uiteindelijk op een ochtend ontwaken en zich in bed bevinden met het soort mensen dat zij aanvankelijke veroordeelden.


Comedy als kanarie in de koolmijn


Comedy is een uitstekende waardemeter om de temperatuur van culturele fenomenen te meten, omdat het drijft op het uitlokken van onwillekeurige - en dus onbedoelde - reacties bij mensen: het vrijkomen van nerveuze energie die de comedy uitlokt door ongerijmdheid en absurditeit.


Wanneer komieken over comedy praten, gaan ze er altijd van uit dat de aard van hun vak en functie vanzelfsprekend deugdzaam is. Ze spreken over hun prestaties, of die van hun collega-komieken, als over heldendaden, met af en toe een vermelding van eervolle mislukkingen. Altijd is er dat gevoel van een langdurige strijd om vaag geïmpliceerde duistere en onderdrukkende krachten te overwinnen die hebben samengezworen om ons recht om te lachen te ontnemen. Bijna altijd wordt hieruit ook afgeleid dat deze krachten per definitie politiek of religieus van aard zijn.


Medeschrijver en creator van Father Ted: Arthur Mathews.


De schrijvers/creators van Father Ted, Graham Linehan en Arthur Mathews, verschilden nogal van elkaar. Van de twee zou ik zeggen dat Linehan meer mainstream was, met een links-liberale kijk op de dingen - terwijl Mathews meer een surrealist is, met een scherpe kijk op de hele menselijke werkelijkheid. Men zou kunnen zeggen dat Linehan dichter bij de Britse stroming van de moderne komedie staat, terwijl Mathews een interessante mix van Amerikaanse en Ierse invloeden biedt.


Britse humor is over het algemeen klassegebonden en sterk gepolitiseerd, terwijl de Amerikaanse in wezen existentieel is. Je kunt het onderscheid vrij precies maken door de stijlen van John Cleese en Woody Allen tegenover elkaar te zetten. Cleese gaat in Fawlty Towers tekeer tegen de kakkers van wie hij denkt dat ze op hem neerkijken, terwijl Woody Allen zich zorgen maakt dat het universum uitdijt en zich afvraagt waarom zijn leven eigenlijk niks voorstelt. Ik beschouw geen enkele vrouw als perfect, tenzij ze me afwijst", zegt hij, en hij gaat daarbij steeds dichter naar de afgrond van zelfbegrip die geen enkel sociologisch excuus toelaat.


Father Ted


Father Ted, het kind van dit trans-Atlantische culturele huwelijk, werkt eigenlijk vanuit een impliciete vraag: Wat doen priesters in godsnaam de hele dag? Het programma was zo onmiskenbaar Iers dat het in Ierland gemaakt had moeten worden, maar dat was niet het geval. Het probleem is dat we, als we het succes ervan door Britse ogen bekijken, alleen die elementen herkennen die overeenkomen met de sociale revolutie die er toevallig mee gepaard ging: de plotselinge openbaring van religieus scepticisme als gevolg van de schandalen rond de Ierse katholieke kerk in het begin van de jaren negentig.


Father Ted slaagde erin om op heroïsche wijze een zogenaamd “almachtig instituut "aan te pakken. In werkelijkheid had de Ierse katholieke kerk al lang geleden het grootste deel van haar macht verloren, en Father Ted behandelde haar priesterfiguren vanuit een tegencultuur die niet ver afstaat van genegenheid. Het doel was eigenlijk niet politiek, maar om mensen te laten lachen met iets dat op de mystiek van het priesterleven speelde.


Father Ted is niet satirisch of veroordelend. De reeks draait gewoon om de humor van een enkele grap die traditioneel aan de priesterroeping wordt toegeschreven. Het is niet grappig omdat het katholieke priesters ontmaskert voor "wat ze waren" - of "zijn" - maar omdat het iets raakt wat bijna niets anders heeft geraakt: de voelbare stijfheid die de religieuze levensstijl in de ogen van gelovigen en ongelovigen bederft. Meestal lopen mensen op hun tenen rond de geestelijkheid, maar Father Ted laat priesters zien die zich buiten het toneel gedragen als de Young Ones. Niemand gelooft dat er een greintje realiteit in zit, maar daar zit de grap. Vader Dougal die, in zijn onnozele onschuld, ademloos dezelfde twijfels verwoordt als de meeste mensen in de moderne samenleving, biedt een soort bevrijding die, jawel, elk oppervlakkig politiek of sociologisch aspect overstijgt.


Comedy en maatschappelijke veranderingen


Over het algemeen rekenen komieken zichzelf bij de meer progressieve stromingen in het sociale denken en handelen - een voorwaarde die gewoonlijk inherent is aan hun functie. Maar er is een probleem wanneer de natuurlijke, cyclische ommekeer van politieke en culturele veranderingen in een samenleving uitblijft, waardoor het publieke denken op een bepaald punt blijft steken.


De 'grap' over een samenleving of een tijdperk kan niet constant onveranderd blijven. Als er maatschappelijke veranderingen plaatsvinden, als de macht verschuift, moet de grap veranderen, en daarmee ook het 'doelwit' van de komieken.

Lang voor de jaren negentig zouden de grijsaards van de jaren vijftig en zestig, of de uitgeholde bolster van de katholieke kerk, niet langer het doelwit van de komieken moeten zijn, en zouden de komieken hun blik moeten verleggen naar het nep-liberalisme dat zichzelf in stand houdt door zulke spookbeelden in stand te houden, lang nadat hun macht is afgenomen.


De echte komiek gaat veel dieper, om zijn publiek en zijn gevoel van zelfgenoegzaamheid of naïviteit te ontregelen. Hij riskeert zelfs zijn publiek van zich te vervreemden door hen voor te zijn in het duistere labyrint van culturele programmering en misleiding. Zonder een bredere visie neigt comedy naar gemakzucht en neemt zij genoegen met voor de hand liggende doelwitten.


Daarom vertrouwen komieken meer en meer op aanvaardbare imitaties van politieke en andere figuren, en krijgen ze zwakke lachsalvo's voor nauwkeurigheid in plaats van inzicht. Dit is deels de reden waarom Father Ted een heilige koe van de Ierse komedie is geworden: niet alleen omdat hij grappig is, maar omdat hij zijn publiek samenbrengt in een vrolijk samenzijn bij het idee dat katholieke priesters in de maling worden genomen - een soort cultureel wraakritueel - terwijl dit op zich helemaal niet grappig is en eigenlijk weinig of geen basis heeft in de realiteit die ten grondslag ligt aan de serie.


Een nogal zelfverheerlijkend sentiment onder komieken is de opvatting van de komiek als geboren rebel - een syndroom dat vergelijkbaar is met het verwerven van de reputatie dat je 's morgens vroeg opstaat om de hele dag te kunnen blijven liggen. De komiek beschouwt zijn roeping terecht als revolutionair - die van het ondermijnen van maatschappelijke zekerheden, dat wil zeggen (meestal) kleine vormen van onderdrukking en tirannieën.


In de praktijk echter richt de meest effectieve komiek zijn vuur vaak op het individu, om haar ofwel wakker te schudden, ofwel, als dit zijn doel mist, om het vuile werk van de maatschappij op te knappen en haar op haar plaats te houden. Comedy lijkt dus een beetje op tirannie: ze zet mensen aan tot revolutie of legt ze het zwijgen op.


Comedy intimideert, is niet barmhartig en evenmin rechtvaardig. Comedy zoekt meedogenloos naar de angst en het verborgen geheim. Zoals Mel Brooks zei: "Tragedie is wanneer ik in mijn vinger snij. Comedy is wanneer je in een open riool valt en sterft". In alle grappen, behalve de meest rudimentaire, is er een ontwijken van affectie.


Comedy in dienst van de elite


Vanuit het oogpunt van de elite kan comedy helpen het evenwicht van de maatschappelijke controle te bewaren door een soort culturele vaccinatie te bieden - zowel tegen elke separatistische neiging van het individu als tegen de terminale slaap van de schaapherder. Succesvolle comedy neigt naar evenwicht.


Vanuit het oogpunt van de elite is het ideaal dat mensen lachen, maar niet om hen. Daaruit ontstaat de paradox dat de "rebelse" komiek essentieel kan worden voor het voortbestaan van het systeem - door bijvoorbeeld vormen van afschrikking te bieden tegen radicale vormen van rebellie.


We zagen dit tijdens de Covid crisis, toen "anti-vaxxers" het mikpunt werden van slechte grappen: comedy in dienst van het status quo. Het is vrij duidelijk dat comedy de afgelopen twintig jaar vrijwel overal doordrongen was van de nieuwe ideologieën van het liberale progressivisme en een niet erkend liberaal establishment dat nog steeds doet alsof het oppositie voert.


In plaats van de confrontatie met de macht aan te gaan, heeft comedy zich ingezet voor de nieuwe machthebbers om de loyaliteit aan de nieuw gecreëerde ideologieën die in toenemende mate leiden tot nieuwe vormen van tirannie, te controleren.


De uitzondering die deze regel bevestigt is Father Ted, dat "alleen" wordt gered omdat het grappig is, en vooral grappig is omdat het erin slaagt verder te kijken dan de ideologische obsessies van de generaties die het in hun hart hebben gesloten zonder zich echt af te vragen waarom.


Aangezien comedy in wezen een moreel instrument is, zal een samenleving die komische verschraling laat ontwikkelen onvermijdelijk zowel haar creativiteit in het heden als haar langetermijngeheugen verliezen, waarbij het verleden vooral als bron van zondebok zal worden bekeken. En aangezien comedy functioneert als een soort immuniteit voor onzin en corruptie, is het effect vergelijkbaar met wat er gebeurt in een immuunsysteem dat is versterkt door MRNA-technologie: Het systeem keert zich tegen zichzelf en schakelt zijn weerstand tegen pathogenen en ziekten uit.


Rock'n'roll is het establishment geworden


We moeten ook beseffen dat niet alleen de comedians, maar ook alle kunstenaars, schrijvers, acteurs, beroemdheden en intellectuelen deze weg opgaan. Comedy biedt daarom een nuttige platform om een veel bredere tendens te observeren en vast te leggen, die journalistiek, literatuur, beeldende kunst en populaire muziek, zelfs filosofie en poëzie treft. Rockmuzikanten, bijvoorbeeld, zijn gebonden aan soortgelijke beperkingen , aangezien hun muziek historisch gezien voortkomt uit een context van onderdrukking op de slavenplantages en elders, maar tegenwoordig dient als achtergrond voor levensstijlen die nauwelijks verder daarvan verwijderd kunnen zijn.


Het lijkt terecht dat de aanhangers van rockmuziek zich daarom links-liberaal opstellen, maar dat verschaft hen een alibi om tegengestelde posities in te nemen ten opzichte van het heden. Het resultaat is dat de rock 'n' roll "industrie" zich op dezelfde manier laat meesleuren zoals comedy, en deze tendens wordt nog versterkt door de heersende gevestigde propaganda in moderne samenlevingen - in de media, het onderwijs, enzovoort - die het potentiële publiek conditioneert in bepaalde denkwijzen, en daardoor ook de beoefenaars van de verschillende disciplines ertoe aanzet de vooraf bepaalde denk- en perspectieflijnen te volgen en andere opties uit de weg te gaan.


Popmuziek heeft vanuit zijn ontstaansgeschiedenis altijd moeiteloos een bepaald soort conservatieve mentaliteit weten te verontrusten. In de jaren zestig was dat gemakkelijk: het establishment was rechts, dus deden rock-'n-roll-rebellen wat voor tieners vanzelfsprekend was. In de hedendaagse maatschappij, met een steeds linkser wordend establishment, is het ingewikkelder geworden. Nu zijn de artiesten geneigd zich te identificeren met bepaalde politieke groeperingen (LGBTQ, de Democratische Partij van de VS, bijvoorbeeld) en ze te volgen in de steegjes die ze kiezen, met minimale aandacht voor de inhoud van de agenda's die worden nagestreefd.


Dit is in wezen de reden waarom we uiteindelijk slechts een klein handjevol artiesten - Van Morrison, Morrissey, Ian Brown, Eric Clapton, John Lydon... - hebben die vanaf de lente van 2020 opstonden tegen de grootste vrijheidsberoving in de geschiedenis van de westerse democratieën.

Musici die maar al te graag op de foto gingen terwijl ze hun armen ontblootten voor de dodelijke Covidprik, waren er meer dan genoeg. Onder meer Brian Wilson, Elton John, Britney Spears, Mariah Carey, Brian May, Willie Nelson, John Fogerty en Dolly Parton. Onlangs, en zelfs nadat de potentiële dodelijkheid van de vaccinaties algemeen bekend werd, stelden de Rolling Stones het inentingscertificaat verplicht voor concerten tijdens hun komende Amerikaanse tournee.


De algemene reactie van de rock 'n' roll broederschap zag je ook bij Ricky Wilson, frontman van de Kaiser Chiefs, die in 2021 van het publiek eiste dat zij hun handen ophielden voor de vaccinatiestatus. Wilson riep vanaf het podium de namen van de vaccinfabrikanten Pfizer, Moderna en AstraZeneca en vroeg de fans te applaudisseren, afhankelijk van welke vaccinatie ze hadden ontvangen. Vervolgens zei hij: "Applaus voor de anti-vaxxers", wat werd beantwoord met boegeroep van het publiek - niet gericht tegen Wilson, maar tegen de mythische "Covid ontkenners".


Een combinatie van factoren lijkt musici in situaties te "duwen" waarin zij steun geven aan voorheen democratische regeringen die een uiterst onliberaal beleid voeren tegen hun bevolking. Maar, zoals de dichter Dylan Thomas het ooit laconiek formuleerde: "De enige politiek voor een gewetensvol kunstenaar is links onder een rechtse regering."


De verschuiving van dit paradigma heeft ertoe geleid dat veel kunstenaars in een culturele buitenspelval terecht zijn gekomen. Hun spel in een laat stadium van hun carrière veranderen blijkt te veel voor veel kunstenaars.

Dichter Dylan Thomas


Plotseling begon de wereld op zijn kop te staan, en weldra bevonden zij zich, onbegrijpelijk, aan de winnende kant, hun gebruikelijke loyaliteiten plotseling als de tinteling in een geamputeerd ledemaat, toen de macht als een pannenkoek tussen de pannen omsloeg, van rechts naar links.


Schrijvers en schilders zwijgen


Soortgelijke reacties treffen andere kunstenaars. Fictieschrijvers gaan over tot surrealisme en magisch realisme, als een ontsnapping aan concreet engagement in een tijd die de grootste creatieve mogelijkheden sinds vele decennia biedt. Dichters en schilders houden meestal hun mond. Acteurs staan in de rij om te demonstreren waarom zwijgen zo'n goed idee is, en haasten zich om te spreken waar engelen weten dat ze hun mond moeten houden.


Telkens wanneer we een filmster op weg naar boven of een bokser op weg naar beneden een of andere zaak met een kans op media-aandacht zien steunen, moeten we bedenken dat beroemdheid zowel een vorm van macht als een soort valuta is. Media gebruiken beroemdheden om iets te verkopen, maar geven de beroemdheid ook een soort krediet voor medewerking aan hun agenda.


Het ideologisch uitbuiten van beroemdheden is - voor de ster - een vorm van "sparen", waardoor hij of zij kredieten kan opsparen voor een regenachtige dag. Daarom staan beroemdheden in de rij om zaken als abortus en het homohuwelijk te steunen: Op die manier kunnen zij hun jarenlange blootstelling aan publieke aandacht verlengen en een schuilplaats voor zichzelf opbouwen tegen het verval van de bekendheid. Beroemd zijn is dus een enorme verantwoordelijkheid maar kan zij eigenlijk een gevaar vormen voor anderen en voor de samenleving.


In onze cultuur is het bijna ongehoord dat een beroemdheid - hoe krankzinnig de groeperingen waartoe hij behoort ook zijn - terugkrabbelt en zegt dat hij van ideologische mening is veranderd. Dat komt deels door de recente angst voor de cancelcultuur, maar ook omdat hij begrijpt aan welke kant zijn brood gebakken is. De afgelopen tien jaar is de softe cultuur in opmars geweest. Die heeft de media, de academische wereld, Hollywood en de lucratievere (qua inkomsten) kant van de publieke opinie veroverd. In theorie zou er een moment kunnen komen waarop een ommekeer het voordelig zou maken om zijn overtuigingen een andere wending te geven, maar die tijd is nog niet gekomen.

Hollywood en de macht


We hoeven maar even te kijken naar de acteur Robert De Niro. Vrijwel elk belangrijk personage dat De Niro ooit heeft gespeeld - van Johnny Boy Civello in Mean Streets, via Travis Bickle in Taxi Driver, de jonge Vito Corleone in The Godfather Part II, Michael Vronsky in The Deer Hunter, Jake LaMotta in Raging Bull, Rupert Pupkin in The King of Comedy, Jimmy Conway in Goodfellas, David 'Noodles' Aaronson in Once Upon a Time in America - tot en met Frank Sheeran in The Irishman - zouden met hart en ziel op Trump hebben gestemd.


Toch heeft De Niro de afgelopen zeven jaar non-stop Trump bekritiseerd. Een paar maanden voor de verkiezingen van 2016 zei hij tegen een publiek in Sarajevo ter gelegenheid van de 40e verjaardag van Taxi Driver: "Wat [Trump] heeft gezegd is echt totaal gek, belachelijk ... hij is totaal gestoord .... . Hij zou niet eens moeten zijn waar hij is, dus God helpe ons. Meer als Travis dan als Robert klinkend, verklaarde hij later: "Hij is zo schaamteloos dom. Hij is een punker. Hij is een hond. Hij is een varken. Een oplichter. Een bullshit artiest. Een mormel dat niet weet waar hij het over heeft.


"Ik zou hem in zijn gezicht willen slaan," ging hij verder.


Na een korte wapenstilstand nadat Trump tot president was gekozen, kreeg De Niro tijdens de Tony Awards 2018 een staande ovatie omdat hij op de president begon te bashen. 'Ik ga één ding zeggen: Fuck Trump,' legde hij uit. 'Het is niet langer "Weg met Trump." Het is "Fuck Trump".


Springsteen, de personages in zijn liedjes en Trump


Een paar jaar geleden zei Bruce Springsteen dat president Trump beschadigd en "gevaarlijk" is, en dat Trump "er geen belang bij heeft het land te verenigen. Uit eigen belang wil hij eigenlijk het tegenovergestelde doen, verdeeldheid zaaien iets wat hij bijna dagelijks doet. Dus dat is gewoon een misdaad tegen de mensheid, wat mij betreft. “


Ongeveer een jaar later zei hij tegen USA Today: "We leven in een beangstigende tijd. Het leiderschap van de natie. . . is weggegooid aan iemand die geen idee heeft wat dat betekent. . . En helaas hebben we iemand die volgens mij niet weet wat het betekent om Amerikaan te zijn."


Springsteen lijkt niet te beseffen dat het fenomeen Trump groot is kunnen worden omdat de mensen voor wie hij zelf ooit opkwam in de steek zijn gelaten en verloochend door zijn ideologische bedgenoten, die zich een nieuwe "klantenklasse" (de "minderheden") hebben aangemeten om de arbeidersklasse te demoniseren als "racistisch", "homofoob" en "vrouwenhater" . In zijn muziek heeft Springsteen deze mensen met respect en zelfs verering behandeld, nooit oordelend over hun noodzakelijke compromissen of defensieve trots; als beroemdheid vertrappeltt hij hun hoop.


Waar is al die tederheid, menselijkheid, ironie, complexiteit en dubbelzinnigheid die zo veel van Springsteens liedjes kenmerkten, of De Niro's vroege films? Zij waren ooit de orakels van onze cultuur en haar tijdgeest.


Contact verliezen met de realiteit


Of misschien is het probleem heel banaal. Misschien is het zo dat kunst in bepaalde categorieën mensen tegenwoordig tot supersterren maakt, waardoor ze onvermijdelijk vervreemden en uiteindelijk alleen nog met andere beroemdheden spreken en dag na dag dezelfde onzin uitwisselen? Of misschien worden ze gewoon zo rijk dat ze de aderen van gewone stervelingen aanboren, dat ze het contact verliezen met het hart dat hen tot koningen maakte.


Op de een of andere manier zullen er altijd een paar zijn die hun verstand en instincten bij de les houden, zodat ze op een gegeven moment kunnen zeggen: "Ik ben er klaar mee! Het kan me niet schelen hoe je me noemt, maar ik ben van tafel.


Zo is het ook met John Cleese, Graham Linehan en Joe Rogan, net als met Eric Clapton en Van the Man, en Morrissey en John Lydon. Natuurlijk zullen er verschillen zijn tussen artiesten wat betreft de onderwerpen die zij prioriteit willen geven. Roger Waters, bijvoorbeeld, zwijgt weliswaar over de coup van Covid, maar is een van die zeldzame rocksterren die consequent is afgeweken van de globalistische drift van de muziekindustrie en trouw is gebleven aan de ware geest van de muziek die hij speelt, waarbij hij vrijheid en democratie niet ziet als wapens van partijdigheid, zelfbevrediging of morele chantage, maar als absolute waarden die gelukkig standhouden onafhankelijk van de vuiligheid die nu onze westerse landen bestuurt.


In tegenstelling tot de propaganda zijn deze kunstenaars niet degenen die veranderd zijn; zij zijn degenen die zijn blijven vasthouden aan wat zij altijd hebben gevoeld en gedacht en geloofd. Als ze links begonnen, waren ze dat nog steeds. Zoals Václav Havel, die zijn rechterhand over zijn linkerborst legde en zei: "Mijn hart ligt links".


Ze hielden gewoon vast aan de principes waarmee ze begonnen, en behielden ook de tegenwoordigheid van geest om op een dag met hun ogen te knipperen en bij rijp beraad te verklaren dat wat onder hun neus gebeurde, zoals Father Dougal zou kunnen zeggen, "Mad, Ted" was geworden.

536 weergaven0 opmerkingen

تعليقات


bottom of page