Search
  • jakobienhuisman

‘Wie bang is krijgt ook klappen’

‘Wie bij de hond slaapt krijgt zijn vlooien’. Hoe vaak Maurice dit soort grappig bedoelde maar uitgemolken opmerkingen ook hoort, hij blijft altijd vriendelijk en beleefd. Onverstoord, een beetje stoïcijns zelfs, pikt hij de draad van zijn betoog over de cijfers weer op nadat we samen even hebben geglimlacht bij het bordje Cuidado con el perro, ‘Wees voorzichtig met de hond’. Ook al heeft hij het grapje honderd keer gehoord. De Hond heeft een olifantenvel. Hij zegt wat hij te zeggen heeft en stoort zich niet aan ‘hoe het overkomt’. Hij heeft niets te verbergen, ook niet zijn ergernis over mensen die niets van statistiek kennen en er maar wat uit slaan. Vele spreekwoordelijke schoenen heeft hij naar eigen zeggen al naar het tv-scherm gesmeten als het OMT het weer eens zonder enige kennis van zaken komt uitleggen. Ni dieu ni maître zou zijn leuze kunnen zijn, als ‘In God we trust, all others bring data’ niet nog meer op zijn lijf geschreven was. Maurice brengt data. Al het mogelijke is in kaart gebracht, gepeild en geanaliseerd. Maar ook waar cijfers plaats ruimen voor meningen laat hij het achterste van zijn tong zien. Zo verraste hij me met zijn mening over het heikele thema ‘informed consent’ bij vaccins voor minderjarige kinderen. Maurice De Hond gaat voor vrijheid, all the way. Misschien stamt dit gegeven uit het feit dat zijn halve familie in een concentratiekamp eindigde, iets waar hij het niet vaak - maar wel even in de docu - over heeft. De Hond gaat niet voor effectbejag. Op de laatste avond in Andalucía, toen we het Rondetafelgesprek afsloten met paella en Theo Schetters en Lieven Annemans de toon zetten met respectievelijk gitaarspel en zang, zag ik Maurice dit alles geïnteresseerd van aan het uiteinde van de tafel gadeslaan. Alsof hij de sfeer en de gezelligheid aan het berekenen was. Ik zag hem slechts één keer emotioneel. Dat was in een videogesprek met Marianne Zwagerman toen De Volkskrant een spotprent van hem hadden gepubliceerd: een karikatuur van de jood met haakneus en grimgrijns die als een manipulerende marionnettenspeler aan de touwtjes trekt. ‘Ik ben blij dat mijn ouders dit niet meer mee hebben moeten maken’, zei hij op het eind van het gesprek met tranen in de ogen. Ook bij mij welden waterlanders op. Maar in Andalucía legde hij uit dat het was uit frustratie, omdat hij zelf ook vond dat die tekening een logisch gevolg was van de framing in verband met zijn onvermoeibare speurwerk voor de Deventer Moordzaak. Als mensen de feitelijke werkelijkheid maar zouden kennen, dan zouden ze die tekening niet hebben geplaatst. Ik durf dat te betwijfelen. Mensen worden niet ineens goede mensen als ze alle cijfers hebben en daarmee de realiteit kunnen ‘berekenen’. Mensen zijn mensen. Ook mét data blijft het naargeestige stilzwijgen en wegkijken.


Ik heb bij de Hond geslapen. Letterlijk. In de logeerkamer wel te verstaan.

staat er op de gangmuur naast de badkamer geschilderd. Een spreuk van Salomon ‘Sam’ de Hond, de vader van Maurice. De man die de piepjonge zoon in zijn groenten- en fruitzaak zijn eerste balansrekeningen liet maken waarop zoonlief voorvoelde dat hij ‘een talent voor cijfers had’. De man ook, die een vrouw trouwde wier hele familie in het concentratiekamp werd vermoord: haar eerste echtgenoot (Maurice’s oom), haar ouders, haar broers en zusters, haar grootouders. Zelf kwam ze in Auschwitz terecht, in het blok (Block 10), waar experimenten werden uitgevoerd om vrouwen onvruchtbaar te maken. Van de 250 vrouwen die die experimenten overleefden waren er maar een paar die toch een kind kregen en 1 ervan was Jannie de Hond. Haar wonderkind was Maurice. Een kans van één op de…?

Maurice de Hond kreeg het afgelopen anderhalf jaar rake klappen. Maar bang zal hij nooit zijn.

(Jakobien)

340 views1 comment

Recent Posts

See All