top of page

Zelfredzaamheid met Zohra en zoon.

Tijdens de chaos van de covidcrisis begon Zohra Ait-Fath na te denken over zelfredzaamheid. Om haar zoon erbij te betrekken besloot ze het op een speelse manier aan te pakken. Ze ontdekte de website: www.outdoorschool.be en boekte een heus 'Bushcraft weekend'.


Mijn Bushcraft avontuur met zoon Alec .

Op 5 april 2022 startte ons 3 daagse bushcraft avontuur in de Ardennen, meer bepaald in Vresse Sur Semois.


Wacht, eerst even vertellen hoe dat zo is gekomen.

Mijn zoon Alec, toen bijna 10 jaar oud en vol energie, net als zijn moeder, ging met mij sinds de covid-uitbraak bijna dagelijks het bos in om te ontdekken, te ventileren en de tijd te verdrijven.


Mijn moeder was ook vaak van de partij. We zagen de seizoenen veranderen, de dieren komen en gaan. Een van de gebieden die we vaak bezochten was “Het Elzenhof park” in Aarschot. Een meertje met een mini eilandje was onze speelplaats geworden. We sprongen op en af via een zelfgemaakte brug van takken en stenen die we verlegden om er ons eigen geheime plekje van te maken. We namen ook vaak een touw mee om te schommelen met ter plekke gevonden takken die we later ook verstopten. Alles om het de volgende keer spannend te maken.


Kippen en konijnen


Midden in het park staat een gebouw dat gebruikt wordt als muziek en woord academie. Daarnaast woonde de conciërge met zijn vrouw en hond Thor (ze zijn verhuisd nu), een Deense dog die uit het niets brulde als je het huis naderde. In de voortuin stond een groot kippenhok met alle soorten pluimvee, en daarnaast een met de schattigste konijntjes. Om de zoveel weken waren er nieuwe baby konijntjes. We mochten ze aaien en op onze schoot nemen zoveel we wilden. Geen betere motivatie om erheen te gaan met ons groente-afval. Alec gaf ieder nieuw konijntje een nieuwe naam, meestal iets van “zwart witje” of “witstipje”…



Echt avontuur


Toch hadden we op de duur alles wel gezien en gedaan. De sleur begon er in te komen.

Toen ontstond het idee om een ander bosrijk gebied te gaan ontdekken met dat tikkeltje meer, om echt op avontuur te gaan. Maar alleen durfde ik dat niet. Daarom surfte ik het internet af en kwam vrij snel uit bij Outdoorschool.be .


Ik was op zoek naar een soort kamp, maar zeker geen camping want wie mij kent, weet dat ik daar niet van hou. In mijn ogen is een camping een parking waar je naast je auto slaapt en s’ochtends naast vreemde mensen je tanden moet poetsen met veel drukte en lawaai! Geef mij dan maar wildkamperen zonder enige voorziening, niet te veel volk en vooral stilte.


Toen ik verder scrolde las ik “ouder met kind weekend”. Dat sprak mij enorm aan want Alec en ik doen heel veel dingen samen. Van sporten, capoeira dansles, klimmen, schaatsen, zwemmen, speeltuinen, overal ga ik mee en doe ik mee.

Dus dit zouden we ook samen doen. Toen ik het voorstelde, schreeuwde hij het uit van enthousiasme.


Overnachten in een bos en dan nog eens leren vuur maken, een mes leren hanteren, sporen van dieren herkennen en eetbare planten ontdekken, ja dat was echt iets voor ons!


De enige moeder


De dag van vertrek naar onze bushcraft junior level one !

Het was niet zo’n mooi weer, ze voorspelden hevige regen in het binnenland . Maar ja dat hoort er bij. Goed gepakt en gezakt vertrekken we samen met een andere vader en zijn zoon, van dezelfde leeftijd als Alec. Ik stelde voor om te carpoolen om al contact te maken met 2 van de deelnemers. Er waren in totaal ongeveer 5 ouders en hun kind , er was een meisje van een jaar of vijf, de rest waren jongens van dezelfde leeftijd als Alec, en ik was de enige moeder. Zo'n 2 uur later komen we aan in een pittoresk dorpje waar we als opdracht hadden gekregen onze auto achter te laten bij de kerk.


We ontmoetten Brecht, die ons uitlegde welk pad te volgen tot aan het kamp. Daar zou hij zou ons tegemoet komen met zijn camper. Nu begint het avontuur. De avond valt al stilaan, gaan we het wel vinden zonder hulp? Zal er nog iets te eten zijn? Gaan we nu al slapen? Gaan we allemaal met mekaar overweg kunnen? Ah ja, geen onbelangrijk detail, ik ben dus een controle freak.


Super avond


Maar geen paniek: daar zagen we al een kampvuur. Grote oef! Het werd super gezellig, of in de woorden van mijn zoon: “wauw er staan allemaal tentjes klaar, er is een riviertje dat je moet oversteken op planken, een kampvuur en een HOND!

Brecht leidde ons rond en stelde zijn vriendin Zoë voor, die lekker voor ons zou koken en ons zou leren over eetbare bloemen en planten.


Alec moest naar het toilet, dus allen richting een houten troon met een echte WC bril met een gat dat een compost bak moest voorstellen. Daarnaast bevond zich een blauwe ton met gedroogde blaren, die gelukkig dienden om in de wc te gooien en niet als toilet papier .



Dat hing gelukkig netjes naast de pot, onder een soort afdakje. Maar als het hard regent is dat gewoon decoratie, ha ha. Iets verder stond er een plaspaal voor de heren, kwestie van niet te plassen over de eetbare planten. En er was nog een plek om je tanden te poetsen. Alles mooi georganiseerd.


We verzamelden rond het kampvuur, met lekkere soep en brood uit de streek.


De gsm zouden we alleen in nood gebruiken. Er was sowieso weinig bereik en we wilden onthaasten en het leven off grid ten volle ervaren. We maken kennis met elkaar en dat voelt goed. De meesten nemen inderdaad deel om te onthaasten en ook wat skills mee naar huis te nemen. Over de planning komen we weinig te weten, om toch een beetje de spanning er in te houden.


Hout klieven en dierensporen volgen


De eerste dag leerden we hout klieven en omgaan met mes en bijl. We kregen een beurtrol voor vers water halen, de afwas, hout sprokkelen, hakken, het vuur aan de gang houden en andere praktische taakjes.

Na de lunch en een rustpauze, gingen we op pad om dierensporen te zoeken. We leerden al onze zintuigen te gebruiken; kijken, voelen, proeven, eventjes stilstaan om goed te luisteren naar dieren en vogels.


In het gebied leefden nogal wat everzwijnen en dat kon je ook heel goed zien aan de bomen waar ze zich tegen aan schuren.


We hebben echt heel veel ontdekt. De uren vlogen voorbij. Ik keek niet naar de klok, ik weet ook niet meer juist wat we in welke volgorde hebben gedaan. Ik zat in het NU. Er zijn ook zaken die ik niet wil verklappen aan lezers die ook eens willen deelnemen, omdat het om leuke verrassingen gaat. Ik hou het op iets dat Alec omschrijft als “speciaal raar”.


De laatste avond zouden we zelf koken met wat ons werd aangeboden. Hier zijn de ingrediënten, overleg met elkaar en maak een menu.


Gelukkig kan ik een beetje koken en de papa 's eigenlijk ook. We hebben een feestmaal gemaakt van tortilla, pompoenen in het vuur, een lekkere groenteschotel … er was zelfs genoeg over voor 's anderendaags. We gingen slapen rond 22 uur en stonden op met het geluid van de vogeltjes en de geur van koffie .


Alec heeft de laatste nacht heel flink alleen geslapen, verderop in een soort van hut van takken en blaren met een half open dak en een vuurtje in het midden . Samen met een vader en diens zoon; hij vond dat wel best gezellig. Hij zei dat ie zo goed had geslapen , beter dan in een tent en dat ie zelfs heeft kunnen dromen. En ik had lekker een tent voor mij alleen .


De dagen waren zo voorbij. En Alec zijn snoetje was zo vuil, maar voor een keer trok ik het mij niet aan. Ik heb het los gelaten. Ik liet hem begaan. Ik wist soms niet waar hij was, maar het voelde daar veilig. In de natuur met fijne mensen en ervaren begeleiders.

Dit jaar gaan we weer tijdens de paasvakantie. Deze keer voor level 2, benieuwd naar nieuwe avonturen. Nu we een basis hebben kunnen we meteen vanaf de start loslaten. 't Is te zeggen: ik dan toch. 😉


Klik hier om de Kompas aflevering met Zohra Ait-Fath te bekijken:

https://www.tegenwind.tv/kompas-zohra



652 weergaven2 opmerkingen